Hoe fotograferen me leert over het leven

Twee maanden geleden startte ik met een basisopleiding fotografie aan de Fotovakschool. Een stap die me veel moeite kostte, al weet ik niet waarom. De reden waarom ik startte weet ik wel: onderzoeken wat fotograferen betekent voor me én beter worden in de techniek. Niet meer op de automaat fotograferen maar bewust omgaan met diafragma, sluitertijd en dergelijke.

Andermans perspectief waarderen

Waar ik niet op gerekend had, is wat de opleiding met me doet. Het is gewoon een nieuw stuk persoonlijke ontwikkeling waar ik in ben gestapt. Niet door het praten over mezelf, maar over het uitdrukken van mezelf in foto’s en ook het leren van anderen en hun perspectief. Mijn mede-cursisten, maar ook andere fotografen. Gek genoeg had ik me nooit zo met deze kunstvorm beziggehouden – meer met schilderkunst- maar wat is het ontzettend interessant!

In het bijzonder genoot ik van een opdracht waarin we de compositie van Cartier-Bresson moesten nadoen. Hij maakte composities waar ik nooit zelf op zou komen… Mijn wereld wordt van de ene op de andere dag een stuk groter. Ik leer het perspectief van anderen kennen en waarderen.

Openstaan voor feedback

Wat ook fijn is om te merken, is dat ik het helemaal niet erg vind dat ik nog lerende ben en gewoon geniet van het proces. Voordat ik begon aan deze opleiding wist dat ik alleen maar meer kon leren als ik open zou staan voor feedback. Nu krijg ik dat en wat is het fijn. En wat is het bijzonder om te voelen dat ik blij ben met de mening van anderen in plaats van dat ik mezelf of mijn fotografie als ‘niet goed genoeg’ zie. Ik bemerk dus dat in iets gegroeid ben wat ik vroeger veel lastiger vond.

Waar ik nu sta? In ieder geval weet ik dat fotografie voor mij een leven lang leren zal zijn, waarbij alles wat ik leer te vertalen is naar het echte leven. Dat voelt als een enorme rijkdom. Er ontstaan een gretigheid in mij naar kennis en kunde, die verder reikt dan alleen fotografie. Ook in mijn lezen, mijn werk en in mijn schrijven voel ik dit. En ik wil alleen maar meer leren…

Je leven zin geven, hoe begin je daarmee?

Het gaat niet om de zin van het leven – een vraag waarop we misschien nooit een antwoord vinden  – maar om hoe je je leven zinvol maakt. Dat is ook het enige waar je invloed op uit kunt oefenen, op de zin van het leven geenszins.

Durf te gaan

Hoe geef je je leven zin? Het antwoord is een echte dooddoener: dat is voor iedereen anders. En toch schuilt er een enorme rijkdom in deze zin. Want het is aan jou of je moedig genoeg bent om je leven zin te geven.

Volg je eigen pad

Hoe maak je je leven zinvol? Is er een algemeen script? Ik weet dat niet zeker, maar ik ervaar zelf wel een soort formule. Deze luidt: door je hart te volgen. Je geeft je leven zin, niet door naar anderen te luisteren of te doen wat anderen willen. Ook niet volgens allerlei gedachten die je hebt over je eigen leven, maar door de impulsen te volgen die van binnenuit komen. Ook al vind je die raar. (Ik leer zelf bijvoorbeeld Deens met een app. Geen idee waarom maar ik vind het geweldig en het geeft mijn leven meer kleur. Een kwartiertje per dag maakt mijn leven zinvoller, echt waar!)

Misschien is dit een heel nieuwe kijk op het leven voor je, en als dat zo is wil ik je vragen om dit eens bij jezelf te onderzoeken. Als je even de tijd neemt, wat zou je dan het liefste willen (met je hart, dus waar voel je bijvoorbeeld enthousiasme voor?). Ga dat eens doen, of sta jezelf toe hierover te fantaseren. Hoe voelt dat?

Wil je meer weten over een zinvoller leven? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief voor regelmatige updates of kom langs voor een gesprek.

 

Lees ook:

De wijsheid van het niet-weten

Jezelf ontwikkelen is de wereld verbeteren

Wanneer je het even niet weet… en wat er dan kan gebeuren

Wanneer je het even niet weet, wat dan? Ik heb de waarheid niet in pacht, maar ik zal je vertellen wat ik heb gedaan…

Het was in december 2017 dat ik merkte dat ik al weken nergens zin in had. Mijn vuurtje was een waakvlammetje geworden. Ik had wel een vermoeden hoe het kwam, maar dat besef hielp niet om het te veranderen. En daar baalde ik van.

Ik besloot uiteindelijk om te accepteren dat de dagen zich nogal kleurloos aan elkaar regen en dat ik alles wat ik deed eenvoudigweg niet deed met plezier. 

Niet-weten accepteren

Het begon ermee dat ik mezelf niets oplegde. Geen afspraken, geen ingewikkelde boeken, zelfs niet wandelen als ik geen zin had. Het kwam erop neer dat ik alleen mijn werk deed en het huishouden dat het meest noodzakelijk was. Verder las ik waar ik zin in had – vooral luchtige zaken – en ’s avonds keek ik vaak een filmhuisfilm op mijn iPad. Zo gingen de dagen voort.

Op een kille zaterdag – een maand later ongeveer – besloot ik het boek Sapiens te lezen. Het boek boeide me vanaf de eerste bladzijde en in de loop van die dag voelde ik een zeker enthousiasme ontwaken. Ik las dingen die ik nog niet wist, zoals dat het ontstaan van de mens ook veel takken kende die ook weer uitstierven. Wat me vooral trof was de grote lijn van de mens van vroeger tot nu, inclusief de wetenschap dat op elk continent waar de mens kwam, de grote zoogdieren uitstierven. Ik kreeg een nogal grimmig beeld. Maar het enthousiasme was terug. Als je me vraagt: wat moest je nou met zo’n boek? Geen idee. Maar het niet-weten stond nog steeds voorop dus ik hoefde het niet te weten. Ik liet mijn gevoel leiden.

Na dit boek volgden boeken over de evolutietheorie, het wel of niet bestaan van een god, over de intelligentie van planten, ontdekkingsreizen, altruïsme, leven in een blokhut in de natuur, spiritualiteit en ga zo maar door. Er ontwaakte een gretigheid in mij, een gretigheid naar kennis.

Helder hoofd

Hoe langer ik me verdiepte in al die kennis, hoe meer ook mijn behoefte aan alleen-zijn toenam. Alleen om na te denken over wat ik nu eigenlijk vond van alles wat ik las. Om mijn eigen visie te ontwikkelen. Ik ging steeds gezonder eten en steeds minder alcohol gebruiken om vooral een helder hoofd te houden. Mijn energie nam zodanig toe dat mijn dromen weer boodschappen kregen en ik weer ging vertrouwen op mijn intuïtie.

Langzaamaan begon zich een verlangen in mij te ontwikkelen. Een hevig verlangen aan bijdragen aan de wereld, op een manier waarop ik mijn eigen talenten en vaardigheden kon inzetten. Ik zag inmiddels wel in dat de verandering in de wereld alleen maar kan ontstaan in jezelf. De vraag was: welke talenten en waarden in mij geven mij zoveel vreugde dat ik die graag inzet voor de wereld?

Luisteren naar mezelf

Terwijl dit proces in gang was, merkte ik kleine gevoelens van ‘willen’ in mij. Ik wilde die boeken lezen. Ik wilde erop uit. Maar bij sommige dingen wist ik niet wat ik wilde. Toen ben ik begonnen om de zaken die onduidelijk waren, aan mijn lichaam te ‘vragen’ en te kijken welk gevoel er in me bovenkwam. Dat is de reden dat ik me uiteindelijk heb ingeschreven bij de Fotovakschool. Mijn hoofd hield me tegen. Ik wist niet of ik het wel echt wilde en waartoe het zou leiden en of ik wel goed genoeg zou zijn. Maar mijn lichaam zei ‘ja’ en ik bemerkte zelfs een zeker verlangen. Niet alleen naar de cursus, maar ook naar mezelf verbinden aan iets, er tweewekelijks naartoe te gaan, mezelf toestaan het ook daarin niet te weten. En naar Amsterdam, behoefte aan levendigheid.

 

We zijn nu een paar maanden verder en ik ben weer volop in beweging. Mijn verlangens en enthousiasme zijn er weer volop, met meer verdieping dan daarvoor. De fotocursus geeft me dagelijks nieuwe inzichten en vergroot mijn kennis over fotograferen en fotografen enorm. Ik leer bijvoorbeeld enorm veel over andere perspectieven. De boeken lees ik nog steeds en ik overweeg nu een cursus filosofie.

Terugkijkend naar dit proces is mijn conclusie dat ik kon loslaten dat er iets ‘moest’ en dat ik meeging in de stroom van het leven. Dingen die ik wist (hoofd) heb ik nu doorvoeld. En daarmee heb ik weer wat geleerd over hoe het leven – en specifiek het mijne – in elkaar steekt.

Lees ook:

Kun je dansen in de regen? 

De wijsheid van het niet-weten

Als het vuurtje ‘slechts’ een waakvlam is

Denken als Leonardo da Vinci

Ik ben gefascineerd door de homo universalis, de renaissancemens: een veelzijdig en ontwikkeld persoon, die zich thuis voelt bij kunst en wetenschap. Leonardo da Vinci (1452-1519) is daarvan het bekendste voorbeeld. Hij was onder meer uitvinder, schilder, beeldhouwer, zanger, anatoom, architect, botanicus, filosoof, geograaf, geoloog, ingenieur, kok, kostuum- en decorontwerper, militair, musicus, natuurkundige en stadsplanner om maar eens een paar beroepen te noemen.

Kies niet

Wat me zo raakt in de homo universalis is dat hij zo totaal tegengesteld is aan het idee dat je ‘een ding’ moet kiezen en daarin dan moet uitblinken. Ik zit zo niet in elkaar. En denk niet dat ik het niet heb geprobeerd. Er is een tijd geweest dat ik besloot te kiezen voor schrijven en al het andere (fotograferen, schilderen en allerlei andere zaken) naast me neerlegde. Ik vond dat ik moest kiezen. En er was niks aan.

Nu vind ik dat niet meer. Ik merk namelijk dat ik me veel gelukkiger voel als ik allerlei verschillende dingen doe. Dus schrijven én schilderen en Deens leren en een foto-opleiding volgen en boeken lezen over de evolutie én het huishouden en mijn werk als identiteitsadviseur en het moederschap. Heerlijk! Ik voel me vrolijk, bewust en alert.

Ontdekken en ervaren

Belangrijk is wel dat het niet allemaal perfect hoeft te zijn. Het proces is belangrijker dan het resultaat, om het maar zo te zeggen. Ik geniet ervan dat ik gaandeweg mijn eigen stijl in het fotograferen leer ontdekken, terwijl ik heus wel zie dat het nog niet is zoals ik dat voor ogen heb. Dat betekent niet dat ik niet beter wil worden in wat ik doe, maar dat ik er niet krampachtig mee bezig ben. Wat ik wel doe is in al die elementen tijd en aandacht stoppen. Gefocuste, niet afgeleide aandacht. (Overigens: Leonardo heeft ook enorme blunders begaan, voor mij alleen maar een teken van ‘wie geen fouten maakt, maakt meestal niets’. En hem weerhield het niet om door te gaan…)

Het belangrijkste is van dit alles om gewoon je hart te volgen en alleen die dingen te doen die je graag doet. Misschien is dat in jouw geval maar een ding, dat is ook goed. Mochten het er meer zijn, laat je dan nergens door weerhouden (zie hieronder punt 2). Doe wat je eigen ervaring je leert, niet wat anderen zeggen).

Zeven principes van Da Vinci

Afijn, Leonardo dus. Misschien wel de meest talentvolle man ooit. Michael Gelb schreef er een boek* over, om te leren denken zoals Leonardo da Vinci. Het is een al wat ouder boek, maar het staat nog steeds in mijn kast, dus ik heb het er weer eens even bij gepakt. En al zal Leonardo zijn eigen werkwijze vast niet als een stappenlijst met principes hebben gezien, voor de duidelijkheid doet Gelb dit wel. Zeven zaken die Leonardo deed en waarmee je ook zou kunnen beginnen voor een betekenisvol leven. Een leven dat de moeite waard is om geleefd te worden.

  1. Curiosità – Wees nieuwsgierig (houd bijvoorbeeld een aantekeningenboek bij, schrijf alle woorden op die je hoort en niet kent en zoek de betekenis op).
  2. Dimostrazione – toets kennis aan ervaring en wees bereid van je fouten te leren (heel mooi, ik denk alleen al aan alle updates op social media die elkaar steeds weer herhalen en die veel mensen gemakkelijk voor waar aannemen).
  3. Sensazione – verfijn je zintuigen om je ervaring te verlevendigen.
  4. Sfumato – wees bereid paradoxen en dubbelzinnigheid te verwelkomen.
  5. Arte/Scienza – Denk met beide hersenhelften (evenwicht tussen wetenschap en kunst, logica en verbeelding).
  6. Corporalità – kweek gratie, handigheid, conditie en houding aan.
  7. Connessione – denk systemisch: erken en waardeer het onderlinge verband tussen dingen en verschijnselen.

Het gaat te ver om al deze punten in dit artikel toe te lichten; mocht je aandacht getrokken zijn, lees dan het boek. Het staat vol met tips en veel oefeningen.

En natuurlijk: we worden waarschijnlijk geen van allen zoals Leonardo da Vinci. Maar reik ver, dan maak je in ieder geval stappen – zo zie ik het. Leonardo is voor mij een voorbeeld van iemand die zijn eigen plan trok, doorzette en geloofde in zichzelf. Dat alleen al is iets waar ik veel van kan leren. Je eigen weg vinden en jezelf verwezenlijken in al je facetten – dat is waar het volgens mij om gaat om van betekenis te zijn voor anderen.

Successo!

*Het boek is in het Nederlands alleen tweedehands en tegen hoge kosten verkrijgbaar. Je kunt het wellicht beter lenen bij de bibliotheek. In het Engels valt het mee… 

Wees ultiem nieuwsgierig

Als kind was ik al ongelooflijk nieuwsgierig en ik kan je zeggen: dat werd niet door iedereen gewaardeerd. Pas de laatste jaren ontdek ik dat het een prachtige eigenschap is.

Let op: ik zeg niet bemoeizuchtig. Bemoeizuchtig is vervelend. Er hangt ook vaak een oordeel aan. Maar nieuwsgierig, ultiem nieuwsgierig, brengt mij én de ander op een hoger plan. Brengt de wereld op een hoger plan.

Oké, dat leg ik uit.

Voor mij betekent nieuwsgierigheid: dat ik me afvraag waarom ik boos reageer. Dat ik me afvraag waarom iemand me negeert (en me oprecht afvraag of er iets is wat ik anders had kunnen doen). Dat ik wil weten waarom mijn zoon van smeden houdt. Dat ik mijn buurman beter wil leren kennen. Dat ik wil weten waarom mijn man graag workshops over massaevacuaties geeft. Dat ik wil weten hoe erg het precies is met het klimaat. Dat ik me verdiep in de armoede in Nederland. Dat ik benieuwd ben hoe het voelt voor mijn dochter om te genieten van haar balletlessen.

Kortom: mijn nieuwsgierigheid leert me van alles over mezelf en de wereld om me heen.

Hierdoor begrijp ik meer, vergroot ik mijn kennis én oordeel ik minder.

Een tijdje geleden was ik naar een bijeenkomst voor vrouwen. Het thema was werk. Ik vond er niet zoveel aan (weinig nieuws onder de zon) en op dat moment schoot me een interessante zienswijze van een vriendin binnen. Zij zegt namelijk dat als ze ergens is waar ze het niet naar haar zin heeft, dat ze zich concentreert op de dingen waar ze iets van kan leren. Een saaie presentatie? Marianne kijkt naar de manier van bewegen van de presentator. Ze luistert naar hoe hij zijn stem gebruikt. Voilà: een vorm van ultiem nieuwsgierig zijn.

Ik besloot dat ook te doen tijdens een van de workshops over vrouwen en hun relatie met geld. Daardoor viel het me op dat er een dame onder de deelnemers was die ontzettend enthousiast was en vol overgave met anderen haar visie deelde. Ze kwam mij behoorlijk zakelijk en professioneel over, daarom vroeg ik me af waar zij de waarde zag die dag. Na afloop van de training vroeg ik dat aan haar. Detail: de dame was Surinaams. Ze vertelde dat ze die dag geleerd had dat ‘witte vrouwen net zo krampachtig over geld denken als zwarte vrouwen’. Terwijl ze dacht dat ‘witte vrouwen’ daar veel gemakkelijker mee omgingen. We doen allemaal net zo raar, vond ze en ze maakte zich daar erg vrolijk over.

Nu ik terugkijk op die dag is dit het enige moment dat is blijven hangen en ik koester dat moment. Zij had iets geleerd over haar eigen zienswijze die dag en ik daardoor ook.

Ik koester mijn nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid heeft leven in zich, energie. Nieuwsgierigheid brengt beweging, contact, verbinding… Nieuwsgierigheid is de eerste stap in het verschil maken.

Soms lukt het me niet, nieuwsgierig zijn. Ik weet dat ik daarmee kansen laat liggen maar toch gebeurt het soms. Als het me lukt om eraan te denken wel nieuwsgierig te zijn, dan verandert dat alles.

 

Lees ook:

Maak je werk waardevol met diep werk

Wie ben je en wat laat je daarvan zien?

Maak je werk waardevol met ‘diep werk’

Mijn scriptie schrijven, ik herinner het me nog goed. Wat vond ik het moeilijk om mezelf urenlang op te sluiten en geconcentreerd te werken… Dat was in 1996. Tegenwoordig verlang ik juist naar die urenlange afzondering, compleet gefocust op mijn werk.

We leven in een vluchtige wereld. Een wereld vol afleiding en avontuur, waarin je je gemakkelijk kunt verliezen. Maar dat is niet de wereld van wetenschapper Cal Newport. Hij is erin geslaagd om een groot deel van zijn tijd te werken in opperste concentratie. Dit levert hem een enorme productie aan wetenschappelijke artikelen op (naast de rest van zijn werk). Bovendien houdt hij zijn avonden vrij voor zijn gezin en andere zaken. Hoe doet hij dat? Daar schreef hij het boek Deep work – diep werk – over.

Deep work gaat over geconcentreerd werken aan vooraf gedefinieerde werkzaamheden. De schrijver laat zien hoe je op die manier bergen kunt verzetten; niet alleen neemt je productiviteit toe, maar ook de kwaliteit van je werk. Dit zorgt voor vervulling in je baan én je leven. Bovendien onderscheid je je als kenniswerker van vele anderen en daarmee word je een aantrekkelijke partij op de arbeidsmarkt.

Wat is diep werk? Eigenlijk gewoon zeer geconcentreerd werken. Volgens Newport:

“Professionele activiteiten die het uiterste van je cognitieve vaardigheden vergen en die in en toestand van afleidingsloze concentratie worden uitgevoerd.”

Voor diep werk is het absoluut noodzakelijk dat je je niet laat afleiden. Geen telefoon, geen mails, geen social media en geen collega’s die vragen aan je stellen. En – wanneer je thuis werkt – geen gezinsleden die een beroep op je doen. Het vraagt om discipline en doorzettingsvermogen. Het vraagt om het anders doen dan veel mensen om je heen.

Succesvol en toch ’s avonds vrij

Alleen al het lezen van het boek doet me beseffen dat ik daar vaak naar verlang: urenlang werken zonder gestoord te worden. Deels is het feit dat dit maar zelden lukt mijn eigen schuld. Ik laat me gemakkelijk afleiden. Anderzijds gebeurt er ook altijd van alles waardoor er eenvoudig de tijd niet is om urenlang aan iets te werken. Newport is het gelukt om afleidingen te elimineren en zijn diepe werk leidend te laten zijn. De rest plant hij eromheen. Hierdoor is hij in staat – zelf al werkt hij nooit na half zes ‘s middags – meerdere wetenschappelijke artikelen per jaar te schrijven naast de rest van zijn werk. En soms dus zelfs een boek.

Cal Newport zegt dat als je dagelijks 3-4 uur onafgebroken diep kunt werken (en voor de duidelijkheid: diep werken gaat dus niet over e-mails beantwoorden, presentaties in elkaar zetten of telefoontjes plegen), je aanmerkelijke prestaties kunt leveren. Hij lardeert dat met talloze verhalen van mensen die succesvol zijn en waren en ook kozen voor regelmatige blokken van urenlang werk of het zich vrijwillig afzonderen om zich echt te concentreren. Jos Burgers zegt in Een fan per dag: Succesvolle mensen geven prioriteit aan datgene wat voor hen belangrijk is, door middel van vaste werkgewoonten. Dat voorkomt uitstelgedrag, helpt bij het maken van keuzes en bevordert de creativiteit.

Kwaliteit is het uitgangspunt

De methode die Newport beschrijft is feitelijk timemanagement, maar dat is geen doel op zich. Bij Newport gaat het om tijd vrijmaken om werk van belang te doen. De kwaliteit van het werk is het uitgangspunt. Hij laat zien hoe er een tendens is naar oppervlakkig werk en dat wij mensen nu eenmaal kiezen voor gemakkelijk werk en afleiding. Hoe kun je nu toch zorgen voor aanmerkelijke resultaten zonder een workaholic te worden? Door de uren die je bezig bent zo geconcentreerd mogelijk in te vullen.

Beantwoord geen mails meer

In mijn ogen is zijn belangrijkste uitgangspunt: kies een of enkele zeer belangrijke doelen die je met je werk wilt bereiken en zet een (krappe) deadline. Ruim nu tijd in om die dingen te doen en plan de andere dingen eromheen. Dat kan zeer rigoureus (helemaal geen mail meer beantwoorden en geen afspraken maken), maar realistischer is het om hierover na te denken en er zorgvuldig mee om te gaan. Hoe vaak wil je je mail checken? Welke social media-kanalen wil je gebruiken? Wanneer wil je bereikbaar zijn? Laat anderen weten dat je geconcentreerd wilt werken en geef aan wanneer je ze niet mogen storen. 3-4 uur per dag is het maximale wat de meesten aankunnen voor diep werk. Newport raadt aan om te beginnen met eenmaal per week als je het niet gewend bent en dit langzaam op te voeren. Hij legt uit hoe we het ontwend zijn om ons te concentreren. Gelukkig is het goede nieuws dat we het kunnen leren. Maar zeker als je gewend bent aan afleiding kost dat even tijd. Eigenlijk train je twee dingen: concentratie en toewijding en daarnaast ‘het afleren van je laten afleiden’.

Het trainen van je concentratie doe je door eerst te bepalen hoeveel uren je aan diep werk kunt besteden en deadlines te maken. Vervolgens ga je in die periodes extreem intensief aan de slag. Om te zorgen voor succes geeft Newport vier tips:

  • Focus op een of enkele belangrijk doelen. Kies er niet teveel.
  • Meet je gedrag in plaats van het resultaat. Stel dat je over een half jaar een boek af wilt hebben. Je werk van elke dag is lange tijd niet zichtbaar als resultaat. Echter; je kunt wel nagaan of je iedere dag de gewenste uren werk erin stopt. Als dat niet het geval is, kun je direct ingrijpen.
  • Scorebord bijhouden ter motivatie. Het geeft een goed gevoel om dagelijks of wekelijks een kruisje te zetten voor de keren dat het gelukt is om diep te werken.
  • Zorg voor regelmatige (wekelijkse) reflectie: zit je nog op schema, lukt het je om te doen met je tijd wat je met jezelf of je collega’s had afgesproken?

Wanneer je aan de slag wilt met diep werk raad ik je aan het boek te lezen. Er staan veel interessante stukken in die je inzicht geven en je helpen keuzes te maken om hiermee aan de slag te gaan.

Lees ook:

Met fotograferen komt de rust

Waarom je eerst voor jezelf moet zorgen

Tegen de oppervlakkigheid

 

Als je niet in een hokje past, wat dan?

Een van mijn vriendinnen vertelde dat een collega moeite met haar heeft omdat ze niet in het hokje past dat die persoon blijkbaar voor haar bedacht had. Daarop begon mijn vriendin te twijfelen aan zichzelf: kan ik nu nog wel zijn wie ik ben? Moet ik me aanpassen?

Mijn advies? Doe alles wat je kunt verzinnen om mensen op het verkeerde been te zetten. Alles, behalve doen wat ze van je verwachten. En zoek mensen om je heen die je graag zien stuiteren en met te gekke en briljante invallen komen in plaats van dat je je aanpast…

Soms hebben mensen je hokje zelfs al ingericht

Overdrijf

Wie wil er nu zijn zoals anderen verwachten? Wees je prachtige, gekke, onvoorspelbare zelf en stap niet in het hokje dat ze al helemaal voor je hebben ingericht. Doe er zelfs een tandje bovenop. Ga liften naar India. Ga bonsaibomen kweken. Leer motorrijden. Neem ukeleleles. Alles waar je zin in hebt…

Zwijg niet

Ja, soms voel je je oncomfortabel. Helaas, ook voor mij herkenbaar. Als het ongemakkelijk voor mensen wordt, reageren ze namelijk niet altijd even vriendelijk. Alsof jij degene bent die raar is. Zelf heb ik dan de neiging om maar niets meer te vertellen.

Een vriend van me zei vandaag dat als ik gewoon door zou gaan met mijn enthousiasme delen, ze waarschijnlijk vanzelf ophouden met hun weerleggingen. Misschien worden ze zelfs aangestoken door mijn energie. Wat een heerlijk vooruitzicht…

Dus, zeg ik tegen jou en tegen mezelf: wen eraan dat mensen niet altijd positief reageren op je briljante invallen of gewoon, op je onverstoorbare zelf. Wennen aan ongemakkelijkheid is veel beter dan je eigen ‘zijn’ opgeven, want daarmee verdwijnt je levensvreugde.

 

 

Wie ben je en wat laat je daarvan zien?

Wie je bent kun je nooit helemaal vatten. Alleen maar ongeveer. Je bent soepel, vloeiend, wisselend, beweeglijk. En juist dat maakt je zo interessant.

Ben ik bijvoorbeeld iemand die alles uitsluitend met haar hoofd doet? Of met haar hart? Of vanuit haar intuïtie? Nee, nee en nee. Het is ‘voelen’ en dan rationeel checken. Het is bedenken en dan voelen of het klopt. Het is warmte in je hart en dan nagaan of het liefde is… Bij stress reageer ik absoluut met mijn hoofd. Ben ik dan een hoofd- of een gevoelsmens? Ik zou het niet weten.

Hoe definieer je jezelf?  

Omdat alles stroomt, gaat het woord identiteit me de laatste tijd wat meer benauwen. Alsof er niets ooit verandert. Terwijl we allemaal weten dat leven constant verandering is. Bedenk maar eens hoe je eruitzag als baby en wie je ziet als je ’s morgens in de spiegel kijkt.

Tegelijkertijd is er een kern die altijd ‘jij’ is… 

Over identiteit sprak ik deze week met een vriendin. Zij werkt als muziektherapeut met mensen die dementeren. Wat ze me toen vertelde, maakt dat ik denk dat identiteit misschien een wat ondefinieerbaar woord is, maar dat het wel klopt.

Ze vertelde hoe – als taal niet meer voldoet – muziek in staat is om mensen die dementeren weer terug te brengen bij hun identiteit. Hoe ze dan meer ‘zichzelf’ worden. En hoeveel voldoening haar dat geeft, iedere dag opnieuw.

Die ‘jij’ plus allerlei vaardigheden, talenten en karaktertrekken, maken je als een diamant met vele facetten. De vraag is: op welke van die facetten laat je je licht schijnen? Welk verhaal is voor jou belangrijk om met de wereld te delen? En… wat laat jouw hart sneller kloppen? Dat alles is wat ik noem: woorden geven aan je professionele identiteit. En daarover ga ik graag in gesprek.

Interesse? Hier lees je meer.

De wijsheid van het niet weten

Volgens mij ontstaan veel boeken en blogs of artikelen doordat de schrijver zelf worstelt met datgene waar hij over schrijft. Soms zeggen ze dat ook gewoon – wat het geschrevene vaak veel oprechter maakt – en soms worstelen ze niet (meer), maar ligt dit achter hen en delen ze de ervaringen.

Ik merk zelf ook dat ik het beste kan schrijven over de dingen die me raken of waar ik zelf veel mee bezig ben op dat moment. Daardoor is er soms een overkill aan blogs en gebeurt er soms ook een tijdje niets. De productie loopt synchroon met mijn leven, kun je zeggen. Niet dat er niets gebeurt als ik niet schrijf voor anderen, maar soms zijn dingen te ingrijpend, te pijnlijk of te verwarrend om er direct de juiste woorden voor te vinden. Ik heb dan ook enige tijd niet geschreven. Pas nu lukt het om er woorden aan te geven.

Wat er aan de hand is, is dat ik het de laatste maanden even niet weet. Ik weet niet hoe ik een volgende stap maak, ik voel even geen energie voor wat dan ook. Ik las er ook een boek over: De wijsheid van het niet weten. Een boek dat laat zien dat niet weten ook een startpunt van groei kan zijn. Ik voel dat er allerlei dingen in mij verschuiven, zonder dat ik weet waar die stukjes terecht komen. Ik besef ook dat ik dat helemaal niet kán weten. Het is ook net of die verschuivingen onontkoombaar zijn, omdat mijn ontwikkeling dit met zich meebrengt. Als ik me goed herinner is dit vaker gebeurd en kwam het altijd weer goed. Alleen… ik ben zo vreselijk ongeduldig.

Nu ontstaat er gelukkig na alle verwarring iets in mij iets dat ik nieuwsgierigheid noem: ik ben benieuwd waar ik op uitkom. In de tussentijd bekijk ik de wereld enigszins verwonderd. Ik wandel weer regelmatig, met mijn hoofd in de wind. Ik denk veel na over bewegen, duurzaam leven, hobby’s, wie er belangrijk zijn in mijn leven en wie niet. Is het nu echt tijd om vlees te schrappen? Hoe maak ik de sportschool draaglijk (want ik ontkom er niet aan dat ik er iets ‘moet’ om mijn lichaam gezond te houden), wanneer is de beste tijd om een weekje alleen weg te gaan (en wil ik het eigenlijk nog wel), zal ik nu echt nooit meer nieuwe kleren kopen omdat ik me beter voel met tweedehands? Antwoorden vind ik nog niet, het zijn flarden gedachten die komen en gaan.

Wat belangrijk is, verandert, wat ik geloofde verandert, wat ik niet geloofde verandert.

Ik heb net geleerd dat een avondje alleen een film kijken heel lekker kan zijn (in plaats van lezen) en ik besef dat ik nu echt stappen in de fotografie moet zetten als ik mezelf serieus wil nemen. En als coach ben ik beter dan ik dacht. Welke kant dat opgaat? Ik weet het niet. Ik weet alleen maar dat ik het niet weet. Wat ik kan doen en wat ik probeer is erin te berusten dat het pad zich weer zal ontvouwen. Tot dat moment leer ik niet weten als wijsheid te zien.

Zelf lezen: De wijsheid van het niet weten

Als het vuurtje ‘slechts’ een waakvlam is

Al een maand ben ik behoorlijk chagrijnig. Vraag me niet waarom. Ik heb me er suf over gepiekerd, maar ik kom er niet achter. Er gaat namelijk veel goed. Mijn werk loopt zelfs fantastisch en thuis is er volop harmonie.

Een paar dingen zijn iets minder fijn, maar al met al lijkt dat me geen reden om weken achter elkaar niet echt vrolijk de dag door te komen. Mijn vuur vanbinnen is een bescheiden waakvlam. Ik wil dat ik van alles wil… maar dat is er even niet.

Iemand zei me dat ik mezelf moet toestaan om het even niet te weten. Gewoon doorgaan en accepteren dat dit het is… soms gaat het gewoon een tijdje niet zo geweldig of voel je je minder blij. Het verleden leert dat dat altijd weer over is gegaan. Dus, was het advies: berust erin en wees een beetje lief voor jezelf.

Volgens mij zit in dat laatste de crux: berust erin. Of andere termen: laat los, accepteer, noem maar op…

terwijl dat wat ik doe krampachtig vasthouden is

O ja, loslaten. Laatst schreef iemand dat dit een lastig proces is en dat het beter ‘losmaken’ kan heten. Nu ik dit opschrijf weet ik dat het waar is. Er is niets aan de hand. Het is wat het is…

Een positief ingestelde vriendin wees me erop dat er na chaos meestal weer een transformatie volgt (o ja, dat is ook zo). En ineens herinnerde ik me weer een blogje dat ik schreef over dat het bekende principe voor baby’s en kinderen ‘oei ik groei’ ook geldt voor volwassenen. Een dat ik ánderen in dit verhaal hierin goede tips gegeven heb. Ik zie nu dat die tips makkelijker gezegd dan gedaan zijn. Loslaten is voor veel mensen – en voor mij- het moeilijkst. Maar ook essentieel.

Nu ik besef wat ik te doen heb, helpt dat al. Ik weet het even niet, maar dat hoeft ook even niet… Ik zorg dit weekend voor een stapel boeken en selecteer wat films. Wandelingetje maken en verder gewoon ontspannen, rusten en berusten. Lisette bruist even niet en ook dat is goed…