Wat te doen als je steeds opdrachten onder je niveau krijgt aangeboden?

‘Ik krijg steeds opdrachten als communicatiemedewerker. Terwijl ik een strategisch denker ben en al heel wat succesvolle projecten heb gedaan.’

Met deze vraag kwam een van mijn klanten bij me. Ze werkte al jaren met veel plezier als interim-professional. De opdrachten die ze kreeg waren veelal uitvoerend, al pakte ze er in iedere klus zoveel mogelijk tactische en strategische zaken bij op. De kennis had ze dus.

Na een tijdje praten kwam het hoge woord eruit: ze kon zichzelf geen adviseur noemen. Ze wist niet precies waar haar weerstand vandaan kwam, maar voelde een afkeer bij de term.

Weerstand onderzoeken

Om kort te gaan: in de sessie kwamen we erachter wat er aan de hand was; na een moeilijk moment in haar verleden deed de familie van haar vader niets anders dan met goedbedoelde adviezen komen. Ze kon ze niet meer horen en sloot zich ervoor af. Hierdoor had het woord ‘adviseren’ een negatieve lading voor haar gekregen. Zodra dit duidelijk werd, verdween al tijdens de sessie de lading op het woord. Samen onderzochten we hoe we de term zo konden formuleren dat die wel passend voor haar voelde. Zonder haar persoonlijke belemmeringen en mét het nieuwe profiel dat ik daarna voor haar schreef, kreeg ze sindsdien eindelijk opdrachten op haar niveau.

Schroom voelen bij woorden die je niet voelt

Wanneer je niet gezien wordt in je talenten, vaardigheden en/of toegevoegde waarde, kun je jezelf afvragen, jezelf letterlijk de vraag stellen, of je die talenten zelf wel erkent en benoemt. Want wanneer je de overtuiging hebt dat ‘adviseur’ een vervelend woord is, dan zal je er in een gesprek of tekst omheen praten. Dan zal je jezelf ondermijnen en onbewust kleiner maken. Het is namelijk moeilijk om enthousiast te zijn tegenover een opdrachtgever over iets wat je wel wilt, maar waar je schroom bij voelt als je het uitspreekt of opschrijft. Zoals vertellen dat je een goede adviseur bent (of hoe je jezelf ook noemt) die een bepaalde waarde levert.

De juiste woorden voor je waarden

Dus: ga eens na bij jezelf of je de opdrachten krijgt die je wilt. Nee? Kijk dan eens in je uitingen (website, LinkedIn) en in jezelf naar hoe je jezelf omschrijft en hoe je jezelf laat zien. Merk je dat er iets ontbreekt, of dat je onzekerheid of angst voelt? Dat is dan het onderzoeken waard.

Dat onderzoeken is wat ik met deze interim-professional deed in het Identiteitsgesprek. In dit gesprek van twee uur kijken we samen naar je leven en werk en ontdek ik de rode draad in ogenschijnlijk losse elementen. Samen komen we erachter waar het schuurt. Vervolgens geef ik woorden aan je verhaal en zet dat op papier in een heldere profieltekst.

Op dat moment ga je als vanzelf staan voor dat verhaal. Omdat je ziet dat het klopt wat er staat. Hierdoor ga je anders communiceren. En dan merk je ineens dat die leuke opdrachten wél naar je toekomen.

Meer over het Identiteitsgesprek lees je op www.lisettegeel.nl

Kernwaarden dragen bij aan een helder verhaal

‘Oh, dus het maakt niet uit dat ik graag verschillende dingen doe’, riep een klant opgelucht uit. Ze wilde haar baan graag combineren met een studie in een heel andere richting en vond dat nogal vreemd om dat bij zichzelf te ontdekken. In ons gesprek bleek haar verhaal heel logisch. Zeker toen we ook haar kernwaarden onder de loep namen.

Een kernwaardenonderzoek maak meestal deel uit van de gesprekken met mijn klanten. Dit omdat dit vaak een rode draad oplevert in hun ‘zijn’. Immers: kernwaarden zijn zo stevig verankerd in ons, ze zijn zo wezenlijk bij het bepalen of iets wel of niet bij ons past en of we ons wel of niet verbonden voelen, dat het enorm kan bijdragen aan jezelf kennen. Zeker voor iemand die heel veel verschillende dingen kan en doet, kunnen kernwaarden licht werpen op de rode draad in al die verscheidenheid.

Wat ik echt mooi vind, is dat vrijwel iedereen in de loop van het spel (want ik doe dat met een kaartspel) steeds dieper in zichzelf raakt en met een bepaalde hartstocht keuzes maakt. Een diep, innerlijk weten. En als het klaar is, is het klaar. De persoon in kwestie heeft een keuze gemaakt en zegt dan: dit is het, dit voelt goed.

Tezamen met alle andere verdiepende vragen die ik stel krijg ik zo een helder beeld van de rode draad in ieders verhaal.

Ben jij ook iemand die van alles kan en aanbiedt, maar voel je onrust en stagnatie omdat je niet duidelijk genoeg kan vertellen ‘waar je van bent’? Heb je behoefte aan helderheid en een rode draad in alles wat je doet? In slecht een gesprek ontdek ik je kern en leg die vast in een heldere tekst. Hierdoor:

  • Heb je een duidelijk verhaal dat kort en aantrekkelijk zegt wie je bent en wat je toegevoegde waarde is.
  • Kun je de klanten vinden die bij je passen.
  • Ervaar je meer rust en zekerheid: ‘hehe, eindelijk een verhaal dat klopt.’
  • Heb je de basis voor een webtekst, of zelfs een briefing voor een webbouwer of vormgever.

Mensen zien direct aan een profiel dat ik maak: ja dat ben ik. En ik zie nu pas welke waarde ik heb…  Vaak zijn ze verrast en opgelucht: eindelijk woorden voor wie ze zijn en wat ze doen. Vervolgens blijkt het dan heel gemakkelijk om hun verhaal met de buitenwereld te delen. Er ontstaat rust en helderheid en als vanzelf worden ze dan ook daadkrachtiger, omdat ze met een verhaal dat naadloos aansluit op wie ze zijn de wereld benaderen.

Interesse? Stuur me vandaag nog even een mail of bel me! Kennismaken is gratis en vrijblijvend.

In het contact met een ander ontmoet je jezelf

Doordat er de laatste maanden meer tijd is gekomen, heeft een van mijn zakelijke relaties zich op een bijzondere manier  ontwikkeld. Henriette is styliste en wij volgen elkaar al een paar jaar online. Wat we delen is dat we allebei werken ‘vanuit wie je werkelijk bent’. Ik geef er woorden aan, Henriëtte zorgt dat je kleding een verlengstuk is van jezelf.

We Skypen sinds het begin van de crisis regelmatig. Laatst hadden we weer een moment samen en het trof me dat we allebei een aantekeningenboekje hadden klaarliggen om de vele ideeën die het gesprek opleverde, vast te kunnen leggen. Dat was dus blijkbaar al een gegeven.

‘Kan mij het schelen, ik doe het gewoon’

Henriëtte Visser

Henriëtte Visser, Studio Mosk

Waar gaan die gesprekken dan over? We bemerken beiden bij onszelf een gevoel van ‘kan mij het schelen, ik doe het gewoon’. Weg met de comfortzone, gewoon gáán! Weg met binnen of buiten de lijntjes: gewoon kleuren. Zo is zij begonnen met stylingtips op Facebook en ik met het delen van tips over hoe ik naar de wereld kijk. Juist dat gaan doen waar we zin in hebben, maakt dat we nog veel meer ideeën krijgen om dingen in de wereld te zetten. Dingen die we ‘eigenlijk’ allang wilden, maar niet deden (iets met kop en maaiveld).

Wat we ook leerden

Een ander inzicht dat we besproken hebben is dit: in het contact met een ander ontmoet je je jezelf. Diegene is per definitie iemand die anders naar de wereld kijkt dan jij. Met een andere familie, een andere opvoeding, andere overtuigingen en andere ervaringen. En met andere associaties. Dus hoe mooi is het om met een ander mens van gedachten te wisselen, open te staan voor zijn belevingswereld en te kijken wat dat in jezelf oproept.

We spiegelen elkaar en inspireren elkaar met deze gesprekken. Ons creatieve hart gaat er luider van bonzen. We denken over wat we willen meenemen uit deze periode, wat we ander gaan doen in de toekomst. Al met al: de gesprekken vloeien, stromen, zetten aan.

Meer weten?

Neem eens een kijkje op de site van Henriëtte: Studio Mosk

Lees ook: In een hokje, alsjeblieft niet, Keep going: over creëren in goede en slechte tijden

 

Vandaag kreeg ik een zin cadeau

Vandaag kreeg ik van iemand een zin opgestuurd. Het was een heel mooie zin. Echt zo mooi dat de tranen me in de ogen sprongen. Ik hou ‘m voor mezelf, want misschien wil ze hem nog weleens naar iemand sturen. In plaats daarvan schrijf ik hier de zin die ik vervolgens naar haar stuurde.

Toen de telefoon ging, stond ik in de keuken voor een pan spaghetti, lekker meefluitend met de ouverture van Rossini’s Diefachtige ekster, wat volgens mij de ideale muziek is om spaghetti bij te koken.* 

Maar wat ik wil zeggen gaat eigenlijk niet over zinnen, maar over wederzijdse verstandhouding. Zeg nou zelf: ben jij iemand die zomaar iemand een zin zou sturen, of blij zou zijn met het ontvangen ervan? Waarschijnlijk hou jij weer van andere dingen. De persoon in kwestie wist ook niet dat ik van zinnen ontvangen houd, maar ze voelde het aan. Dat is die klik die je met sommige mensen kunt hebben.

 

*De beginzin van De opwindvogelkronieken, Murakami.

 

Lees ook

Wanneer je het even niet weet… en wat er dan kan gebeuren

Angst is een vergrootglas

Communiceer vanuit je hart

In een hokje? Alsjeblieft niet! 

Mijn leven schilderen

Marc Chagall gebruikte elementen uit zijn jeugd in zijn tekeningen en schilderijen. Dat bracht me op het idee om mijn jeugdherinneringen te schilderen. Mijn doel was niet ‘iets moois maken’, maar gewoon, het vastleggen van een gebeurtenis. Ter ontspanning, niets meer, niets minder. Verder wilde ik oefenen met wat losser werken.

Van jeugdherinneringen vertellen weet ik dat je je als vanzelf meer herinnert als je eenmaal begint met vertellen. Daar kwam ik een paar jaar geleden achter toen ik mensen interviewde over hun herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog. Vaak zeiden ze: ‘Oh, daar weet ik niks meer van.’ Maar na tien minuten vertellen kon het gebeuren dat ze ineens een liedje uit die tijd zongen dat ineens weer bovenkwam. Zelf waren ze daar heel verbaasd over, maar na twee of drie gesprekken wist ik dat ik er gewoon op kon wachten dat dit zou gebeuren tijdens een interview.

Wat schilderen doet

Datzelfde, het bovendrijven van herinneringen, gebeurde toen ik mijn jeugd ging schilderen. Ik begon met een vrij heftige gebeurtenis van toen ik zes was. Toen ik eenmaal had vastgelegd wat ik nog wist, kwamen er veel meer herinneringen. Maar dat niet alleen; er kwamen ook gevoelens boven waarvan ik niet wist dat ik ze had. En ik zag en voelde ineens de oorsprong van patronen die ik met me meedraag. Dat laatste bracht me even van mijn stuk. Ik wist wel dat er iets als creatieve therapie bestaat, maar ik had dat nooit ervaren en ik wist zeker niet dat mijn eigen creatieve werk ook een dergelijk effect kon hebben. Ineens doorvoelde ik de zin ‘I make art to show my soul that I’m listening’, die ik deze week las.

‘Schilderend dromen’

Na het eerste schilderij ben ik nu aan de tweede begonnen. En weer ontdek ik nieuwe dingen. In beide gevallen begon ik met een heel realistische opzet van het werk. Pas wanneer de compositie staat, kan ik de ‘gewone’ muren en ruimtes loslaten. Loskomend van de fysieke ruimte begint het ‘al schilderend dromen’, in kleuren en beelden. Een plan is dan verder niet meer nodig. Ik hoef alleen maar mijn hart te volgen; het verhaal vertelt zich vanzelf.

Brei een trui voor je minotaurus (omarm al je eigenschappen)

Je stem vinden op papier

Keep going: over creëren in goede en slechte tijden

Alleen zijn: bijkomen of bij jezelf komen?

Dit weekend was ik aan het schilderen. Ik verbeeldde met acrylverf in veel kleuren een jeugdherinnering en deed dat zwijgend. Uren achtereen. Ik probeerde van alles en voegde er elementen aan toe toen ik merkte dat er door het schilderen nieuwe herinneringen bijkwamen. En gevoelens.

Zulke diepe gevoelens zelfs, dat ik er geen woorden voor had. In eerste instantie bleek ik die te kunnen uitdrukken met verf. Maar de diepte die dat opleverde, daarvoor kon ik geen elementen meer vinden. Dus ging ik wandelen, om te voelen wat er gevoeld wilde worden.

Voelen welke gevoelens je hebt

Door deze gebeurtenis stelde ik vast hoe belangrijk het is om de tijd te nemen om te voelen. En om dat vooral alleen te doen. Die dag leerde ik dat ik in het verleden maar al te vaak sprak over de dingen die ik voelde, waarmee ik de diepte van de gevoelens vaak passeerde. Mijn neiging was om vooral over gevoelens te praten, waarmee ik ze ook vaak heb weggeredeneerd, goedgepraat of stuk geanalyseerd. Op een of andere manier lukte het me nu om de gevoelens er te laten zijn.

Toen ik mijn bevindingen deelde met een vriend, bleek hij dat te herkennen. Dat het natuurlijk mooi is dat je vrienden hebt om je gevoelens mee te delen, maar dat het ook van belang is om die gevoelens alleen te doorvoelen. Wat dat oplevert is nieuwe ruimte. Weer wat meer besef, wat meer begrip van het leven leiden zoals het is.

Gevoelens van verlangen

Deze tijd van corona werpt mensen terug op zichzelf. Sommigen zijn hele dagen alleen. Anderen zijn juist niet alleen en verlangen soms naar de stilte. De vraag is of dat een verlangen is naar niet-lawaai en niet-indrukken, of dat het echt een verlangen is naar alleen zijn. Dat zijn verschillende dingen. Misschien wel het verschil tussen ‘bijkomen’ en ‘bij jezelf komen’.

Luisteren naar je lichaam

We zijn sociale wezens. Als we dat niet al wisten, dan voelen we dat deze laatste weken allemaal. Maar het is goed om ook onze binnenwereld te kennen, om ons te kunnen verhouden tot het leven buiten ons. Alleen al de vraag: hoe voel ik me? en dan luisteren naar wat je lichaam je vertelt, kan een groot verschil maken.

 

Verder lezen:

Alleen op reis

Trouw, 6 april 2020 Waarom we niet kunnen genieten van doelloos wandelen

Neem jezelf serieus (de buitenwereld schreeuwt altijd harder)

Wanneer je het even niet weet en wat er dan kan gebeuren

Angst is een vergrootglas

Angst is een vergrootglas

Iedereen is wel ergens bang voor. Dat was altijd al zo, maar nu, tijdens de coronacrisis, liggen de angsten meer aan de oppervlakte. Wat ik zie is dat mensen nu meer voor hun angst uit durven komen. Het lijkt gerechtvaardigder om bang te zijn. Angst werkt daarbij als een vergrootglas.

Middenin de angst zie ik vaak verwarring en gelatenheid óf juist een staat van actie. Doen wat er gebeuren moet. Ik ontdekte dat wanneer ik de angst toelaat en ook uitspreek dat ik bang ben, de angst afneemt. Wat ervoor in de plaats komt is helderheid. Over wat belangrijk is, wat ertoe doet. Dat bedoel ik met ‘angst is een vergrootglas’.

Ieder heeft eigen angsten

Wat ik deze dagen ook leerde over angst is dat ieder voor iets anders bang is. Zo liep ik vorige week met een klant door de duinen en ze vertelde hoe bang ze is als iemand autoritair tegen haar praat. Op dat moment raakt ze in paniek en kan ze niets meer. En terwijl we dat bespraken kwamen we in een kudde Schotse hooglanders terecht (verdekt achter een duin). Op dat moment voelde ik angst opkomen, maar zij liep er monter doorheen. En ik dacht: wat mooi. Je kunt ergens bang voor zijn, en voor iets anders weer helemaal niet.

Een andere klant is in deze tijden van corona vooral bang dat mensen ‘wild’ worden en gaan plunderen en dat zij als kwetsbare iets oudere medeburger klem komt te zitten. Zelf vind ik triage het engst; dat mensen moeten gaan kiezen tussen leven en dood. Misschien gaat het in beide gevallen om controleverlies? In ieder geval hebben we er elk ons eigen verhaal bij.

Erkennen van angst

Het is soms moeilijk de angst van een ander te begrijpen. Maar dat hoeft ook niet. Je eigen angst valt niet altijd uit te leggen, maar dat geldt andersom ook. Het is dus genoeg dat je de angst van de ander erkent, net zoals je wilt dat jouw angst wordt erkend. Het ís er. Zelf merk ik dat erkenning voor mij genoeg is. Niemand hoeft gerust te stellen. Niemand hoeft te sussen.

Angst is er. Volop. Overal ter wereld, in ieder mens. Het gaat erom dat we deze angst erkennen. En dan komt er bijzonder genoeg soms weer ruimte om te ademen en om helder te zien.

 

Lees ook:

De wijsheid van het niet weten

Wanneer je het even niet weet en wat er dan kan gebeuren

Verbinden begint met kwetsbaar zijn

Wanneer je op het diepste niveau uitwisselt, dan gaat het vaak om persoonlijke dingen; de zaken van het hart. Verbinden begint met kwetsbaar zijn. Over wat je gelukkig maakt, maar ook over je angsten, je worstelingen. Niet in de verwachting dat de ander het oplost, maar om uit te wisselen, te leren, te delen, te begrijpen. Zulke gesprekken zijn diep voedend en inspirerend.

Robert had weliswaar interessante gesprekken met mensen over bepaalde inhoudelijke zaken, maar miste echte vervulling. En hij voelde zich eenzaam, omdat hij het gevoel had dat niemand in hem geïnteresseerd was. Als hij iets vertelde, zei hij, dan leek het anderen weinig te boeien.

Een paar maanden later kon hij ineens wél diepe gesprekken voeren. Wat was er gebeurd? Daar heb ik het natuurlijk met hem over gehad.

Persoonlijke dingen delen

Het belangrijkste dat we vaststelden: de gesprekken begonnen pas echt te veranderen toen hij uit zichzelf persoonlijke dingen ging delen. Juist kwetsbaar opstellen zorgde blijkbaar voor verbinding. In eerste instantie zette dit inzicht alles op z’n kop. Immers: hij ontdekte dat het (in ieder geval deels) door hemzelf kwam dat anderen niet geïnteresseerd in hem leken. Daar schrok hij enorm van.

Mensen reageerden in eerste instantie verrast toen hij over zichzelf ging vertellen: zo kenden ze hem niet. Maar ook positief. Binnen een paar maanden kreeg hij ander contact met mensen die hij al jaren kent; familie, vrienden en collega’s. Hij ervaart steun en warmte, een luisterend oor. En anderen vertrouwen hem ineens ook veel meer persoonlijke zaken toe.

Beter luisteren

Wat er ook gebeurde, is dat hij nog beter ging luisteren en zich meer open ging stellen. Hij ontdekte dat hij niet alles alleen hoefde te doen, niet alles voor anderen op hoefde te lossen. Alleen maar hoefde te luisteren. Hierdoor is bijvoorbeeld ook het contact met zijn kinderen veranderd. Dat was al goed, maar hij was toch vooral de vader die advies gaf. Nu luistert hij meer, schetst voorbeelden van zijn eigen pad en laat hen verder hun eigen weg volgen. Hierdoor nemen ze hem vaker in vertrouwen. De band groeit.

Meer reflecteren

Als laatste: zo’n verandering in het voeren van gesprekken is een van de dingen die gebeuren in het gehele proces van groeien als mens. Ook Robert was volop in ontwikkeling. Naarmate hij zichzelf  beter leerde kennen, ging hij als vanzelf ook meer reflecteren. En dat maakte weer dat hij bewust dingen anders kon doen dan voorheen. En steeds vaker gaat dit alles nu onbewust. Regelmatig wordt hij verrast door weer een mooi gesprek.

Meer lezen over kwetsbaarheid en verbinding?

Boek De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown

Filmpje De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown

Artikel Fokke Obbema over de zin van het leven.

Blog De moed om kwetsbaar te zijn

Blog Zichtbaar zijn zoals je bent

Blog Ontmoet mensen die je hart aanraken

Hoogbegaafd: anders denken en anders zijn

Hoogbegaafd staat voor anders denken en anders zijn. Het boek Meer dan intelligent heeft als uitgangspunt dat je het talent van hoogbegaafden kunt coachen, net als bij topsporters. Alleen zijn we het in de sport gewend om de uitdagingen van een sporter aan te pakken, maar bij intelligentie niet. En dat is een gemiste kans.

(Samenvatting van het boek Meer dan intelligent van Tessa Kieboom en Kathleen Venderickx)

Want hoogbegaafd betekent niet automatisch dat iemand alles uit zichzelf haalt wat erin zit. Net als bij andere mensen ervaren ook hb’ers hindernissen die hen belemmeren hun talenten te gebruiken, waardoor zij minder gelukkig zijn dan ze zouden willen.

Hoogbegaafd: anders denken en anders zijn

Eerst gaan de schrijvers in op hoogbegaafdheid: wat is het nu eigenlijk? Daarbij plaatsen ze naast ‘anders denken’ ook ‘anders zijn’. In een tabel:

 

Luik ‘denken’ Luik ‘zijn’
Intelligentie (school)

Creativiteit (peers)

Motivatie (gezin)

Rechtvaardigheidsgevoel

Gevoeligheid (o.a. energie neemt toe door juiste omgeving en af in de ‘verkeerde’)

Kritische instelling

Lat hoog leggen

Leerhonger, anders denken Anders zijn (duidelijk versterkt bewustzijnsgevoel)
Boek Meer dan intelligent, hoogbegaafdheid geen synoniem voor succes

Een boek met handvatten voor de hoogbegaafde en zijn of haar begeleider.

Hindernissen op het pad

De schrijvers spreken vervolgens over embodio’s: hindernissen of barrières die hoogbegaafde mensen in de weg staan om hun talent ten volle te benutten. Hierdoor durven ze dingen niet of zullen ze bij fouten dingen niet opnieuw proberen. Hoogbegaafden zien deze zelf vaak niet, tot ze erop gewezen worden. De schrijvers noemen de volgende:

  • Niet weten om te gaan met fouten (faalangst).
  • Heftige emoties.
  • Moeite om comfortzone te verlaten.
  • (Te) lege toolbox (dingen als plannen, structureren, vergadertechnieken, samenvatten: zaken die niet direct met kennis/inhoud te maken hebben (executieve functies)).
  • Jezelf als norm zien (te hoge eisen aan jezelf/omgeving).
  • Inzien dat iets bereiken tijd kost.
  • Communicatie (te-communicatie: te snel, te direct, te vroeg, te laat, te complex, etc). Kan kwetsend zijn voor omgeving omdat nadruk vaak ligt op inhoud en feiten.
  • Sociale omgang.
  • Anders zijn.

Hoogbegaafdheidsmatrix

De schrijvers introduceren een hoogbegaafdheidsmatrix, waarin grofweg drie soorten hoogbegaafden worden onderscheiden:

 

Type Presteerder Zelfstandige Afhankelijke
Eigenheid Hoge prestatie nodig om zich goed te voelen Moet nut/noodzaak zien en/of interesse hebben om te presteren Wil niet afgerekend worden op volgende verwachting
Embodio’s (vaak): Faalangst en overpresteren Weerstand en lege toolbox Faalangst en niet uit comfortzone

De schrijvers geven talloze voorbeelden om te laten zien hoe hoogbegaafden met hun embodio’s aan de slag zijn gegaan en wat dat hun heeft opgeleverd. Het is goed om te starten met een passie of hobby, iets waarin al een natuurlijke interesse bestaat. Iets waarin de hb’er zelf graag wil presteren (dans, muziek, tekenen, sport, het maakt niet uit wat eigenlijk). Een hoogbegaafde zal wanneer hij zijn embodio’s kent er zelf graag mee aan de slag gaan, zeggen de schrijvers.  En wanneer een hb’er een hindernis op het ene vlak heeft overwonnen, lukt het vaak ook op andere vlakken.

Mooie metafoor: de hb’er ziet de wereld door een vergrootglas en merkt dus meer op dan een ander. Diegene begrijpt de hb’er daardoor vaak niet. Het is goed om te beseffen dat als je een hb’er wilt begeleiden, je hem kunt helpen te bepalen waar hij zijn vergrootglas op richt.

 

De juiste woorden voor wat je doet

Voor professionals en ondernemers vind ik de juiste woorden voor wat ze doen, wie ze zijn en wat ze (willen) betekenen in de wereld. Ik zoek en vind de rode draad in lange carrières en zoek verhalen die duidelijk maken wie deze professionals in essentie zijn. Die rode draad geeft hen vaak het gevoel dat het ‘klopt’. Mijn woorden maken dat zij zeggen: ja, precies, dát ben ik.

En het wonderlijke, bijna magische wat er dan gebeurt, is dat zij meer gaan staan voor wie ze zijn en wat ze doen. Dat kan soms best even duren (dagen, weken, heel soms maanden). Maar het moment komt. Op een of andere manier zorgen de juiste woorden er dus voor dat zij energieker en zelfverzekerder worden en dus ook groeien in hun professionaliteit.

Wat er gebeurde met mijn klanten

Lisa vond dat ze projectplannen moest kunnen schrijven – en dat lag haar niet. Daardoor vond ze zichzelf niet goed genoeg in haar werk. Toen we echter vaststelden wat haar juist zo geschikt maakte voor haar baan en daaraan de juiste woorden gaven, kon ze dat gevoel van ‘niet goed genoeg’ achter zich laten.

Wim had moeite met het woord ‘adviseur’. Hij was het wel, maar noemde zichzelf niet zo. Zodoende werd hij te vaak voor uitvoerende functies gevraagd. Toen we erachter kwamen waarom het woord zo beladen was, kon hij dit gevoel van zich afschudden. Vrijwel direct daarna krijg hij een adviserende rol.

Voor mij zijn dit mooie momenten. Ze maken voor mij ook duidelijk dat je niet hoeft te veranderen. Het is vaak een kwestie van anders kijken en opnieuw benoemen.

Wat het oplevert

Die nieuwe woorden gebruiken de professionals met wie ik werk op hun website, social media-profielen, in gesprekken en/of sollicitatiebrieven en cv’s. De woorden zorgen vaak ook voor een shift in zichzelf, waardoor ze andere keuzes maken dan voorheen.

Wat levert dit op? Werk dat (nog) beter past, flow, meer zelfvertrouwen, focus en klanten of werkgevers voor wie het precies duidelijk is waarom ze met hen willen werken. Meer weten? Bel of mail me dan. Of stuur een berichtje via Whatsapp.