Zichtbaar zijn zoals je bent – een coach die nieuwe werelden ontdekt

Gisteren ontmoette ik iemand die net was gestart als zelfstandig coach. Ze was bezig met haar website. Wat wilde ze daarop zetten en waarover zou ze gaan bloggen? Want hoe vertel je wat jou uniek maakt en wat je te bieden hebt? Kortom: hoe word je zichtbaar zoals je bent?

In dat gesprek kwamen we tot een aantal elementen die haar typeren. Niet alleen in haar vak, maar ook als mens. Ze is bijvoorbeeld oprecht benieuwd naar mooie plekken in de wereld. Op haar vrije dagen trekt ze er graag alleen op uit. In Amsterdam heeft ze zelfs een fiets staan waarmee ze nieuwe buurten ontdekt. Vooral gekke winkeltjes en bijzondere eettentjes.

Haar blogs zouden heel goed over deze ontdekkingstochten kunnen gaan, waarna ze vervolgens een bruggetje kan slaan naar haar coaching. Want hoe fijn is het als je een coach hebt dat die ook oprecht nieuwsgierig is naar jou?

Zichtbaar als jezelf

Hoe zorgt ze dat ook haar website die nieuwsgierigheid uitademt? Dat alles kan zitten in de juiste woorden (en dan niet het woord nieuwsgierigheid noemen maar in de tekst nieuwsgierig ZIJN), maar ook in alles wat er staat. En behalve nieuwsgierigheid heeft deze coach meer mooie waarden en eigenschappen én haar specifieke coachingsvaardigheden. Een uniek mix die ze kan laten zien aan potentiële klanten en relaties.

Gewoon is heel bijzonder

Veel mensen vinden het lastig om de aandacht op zichzelf te richten en om de woorden te vinden die henzelf typeren. Het gevolg is dat veel online teksten en profielen niet helemaal overeen komen met wie we zijn of welke betekenis we (willen) hebben in de wereld.

Daarnaast kun je jezelf nooit helemaal zelf zien. Wat anderen in je bewonderen is meestal voor jezelf de gewoonste zaak van de wereld. Daarom is het goed om gewoon eens aan anderen te vragen wat ze zo bijzonder van je vinden. Zie je een rode draad? Koppel dat eens aan wat je doet.

Meer weten over jezelf profileren vanuit je kern? Stuur me een berichtje.

Meer weten over jezelf kwetsbaar opstellen? Kijk bijvoorbeeld deze video van Brene Brown. Mijn favoriet.

Een rode draad voor het multitalent

Multitalenten die prima in hun vel zitten, genieten meestal volop van hun veelzijdigheid. Maar het komt ook vaak genoeg voor dat ze het gevoel hebben dat ze eigenlijk helemaal niks kunnen omdat ze ‘nergens goed in zijn’. Tot het moment dat ze ontdekken dat juist hun veelzijdigheid hun kracht is . Hoe vind je de rode draad als multitalent?

Wanneer een veelzijdig persoon zichzelf moet verkopen, zorgt dat voor heel wat denkwerk. Vertel ik nu alles op mijn sollicitatiegesprek of zal ik het schilderen, hiken, auto’s repareren en Grieks leren maar weglaten?

Die rode draad in de veelheid ontdekken

De kunst is om in dat gevarieerde verhaal een rode draad te ontdekken. Wanneer dat lukt, kun je alles wat je doet daaraan ophangen en is het veel gemakkelijker om je boodschap over wie je bent en wat je doet over te brengen. Zo heb ik een klant die een prachtige (interim-)carrière heeft in een sector waarin ze moeiteloos aan het werk is. Maar ze wilde iets anders en ze wist niet hoe ze dat moest aanpakken. Ze beheerste dat ‘nieuwe’ wel, maar zag niet hoe de ervaring in haar ‘oude werk’ haar hierin kon helpen.

Een gesprek en een nieuw LinkedIn-profiel bleken genoeg voor haar; binnen drie weken vond ze een nieuwe baan in de gewenste richting. Meer weten over het vinden van jouw rode draad? Stuur me een berichtje.

Boekentip

In het boek Meer dan intelligent staan valkuilen centraal die slimme mensen tegenkomen en tips hoe je hiermee om kunt gaan. Een mooi boek!

Boek Meer dan intelligent

Verbinden start bij open en echt, niet bij harmonie

‘Gisteren had ik een rotdag omdat ik ergens niet voor was uitgenodigd’, vertelde een vriend. Zijn partner trachtte hem op te beuren. Door te zeggen dat er nu eenmaal toch niks aan te doen was en dat hij het maar beter los kon laten. Hij vroeg haar waarom ze niet gewoon kon accepteren dat hij zich niet fijn voelde. Zelf snapte hij heus wel dat hij het moest aanvaarden. Maar zijn gevoel was er ook.

Een mooi voorbeeld van durven erkennen van wat er is. Het leven is niet alleen maar leuk en we zijn niet alleen maar blij. Soms zit alles tegen of zijn we chagrijnig, om wat voor reden dan ook. En daar is niets verkeerds aan.

Juist dit erkennen van wat er is, werkt heel goed voor het verstevigen van een relatie. In eerste instantie voelt het delen van een gevoel als angst, boosheid of teleurstelling of je de harmonie verstoort. Veel mensen houden daar niet van. Liever hebben we dat alles vloeiend verloopt. Maar als je het dan toch doet, gebeurt er iets bijzonders.

Dicht bij jezelf

Het kan zijn dat de mededeling ongemakkelijk of pijnlijk is. Voor jezelf en ook voor de ander. Maar vervolgens, als de eventuele storm wat is gaan liggen, besef je dat je echt contact met elkaar maakt. Of in ieder geval dat je zelf oprecht in contact treedt. Dat laatste zorgt dat je dichter bij jezelf komt. Het zorgt dat je je prettiger voelt, lichter of energieker zelfs, wat weer van invloed is op de relatie. Die kan zich op dat moment verder verdiepen.

Toen ik dit zelf ontdekte ging ik steeds meer vraagtekens zetten bij zogenaamde harmonie. Als je nooit open bent over je gevoelens, hoe harmonieus is de relatie dan eigenlijk? En hoe komt het dat we daar zo lang genoegen mee nemen of hebben genomen?

Veilig voelen om open te zijn

Wanneer je merkt dat je zelf niet op deze manier communiceert, is er soms nog wel een weg te gaan. Je moet je veilig genoeg voelen om te zeggen wat je wilt zeggen tegen de ander. Bovendien heb je lef nodig om je waarheid te spreken, ongeacht de consequenties. En het is ook van belang dat je open bent over je gevoelens, ook al zie je zelf het belang er niet van in. Dat belang ontdek je vaak pas achteraf.  Namelijk: het is wezenlijk dat je jezelf ten diepste kunt uiten.

Soms ook weet je in sommige gevallen helemaal niet precies hoe het met je is. En dat laatste is een mooi begin. Zeg niet gelijk dat je het niet weet, maar probeer te voelen wat je wel weet. Is het een onbestemd gevoel? Is het meer verdrietig of boos of bang? Waar voel je dat in je lichaam? Waar wordt dat door veroorzaakt? En kun je accepteren dat je je zo voelt? Voor veel van ons is dit al een eerste stap. In eerste instantie in de relatie met onszelf, later met anderen.

Verbinden, kortom, gaat over echtheid, niet over harmonie of ‘leukheid’.  En het start allemaal bij eerlijk kijken naar wat er is en wat je voelt.

Lees ook:

Soms moet je naar huis 

Brei een trui voor je minotaurus 

 

Neem jezelf serieus (de buitenwereld schreeuwt altijd harder)

Je wilt schilderen, maar je eindigt in de badkamer met een emmer sop. Je wilt gaan sporten maar doet de administratie. Je hebt een vrije dag met eindeloze mogelijkheden, maar je ruimt alleen de garage op. Kortom: ‘eigenlijk’ wil je iets, maar er lijken altijd belangrijkere zaken te zijn die je tijd opslokken. Hoe zit dat? Neem je jezelf serieus?

Het is mij ooit zo uitgelegd: de buitenwereld schreeuwt altijd harder. Met andere woorden: wat jij wilt en nodig hebt is ‘slechts’ een zachte stem, die allereerst aandacht en stilte nodig heeft om haar te horen. Daaroverheen komt het lawaai van de buitenwereld: het brood dat gesmeerd moet worden, die was die gestreken moet worden, de manager van de afdeling die iets nú moet hebben… hoe doe je dan (ook) wat je zelf wilt?

Neem jezelf serieus

Neem jezelf en dat stemmetje serieus. Daarmee bedoel ik: herken het verlangen in jezelf en neem er de tijd voor om datgene wat die stem zegt ook uit te voeren. Ofwel: het kind in jou wil iets, dat is vaak een kinderlijk en blij verlangen, en de volwassene in jou pakt jezelf bij je nekvel en gaat zorgen dat je het ook uitvoert.

Pak jezelf in je nekvel

Om jezelf te verwezenlijken, moet je dus ruimte geven aan jezelf en tegelijk streng zijn. Je weet dat het goed voor je is, dus moet je ook zorgen dat je het doet. Want dat stemmetje is niets anders dan jijzelf, verlangend naar voeding (in de vorm van wandelen, sporten en creëren). En zonder de voeding raak je in een overleefstand. Juist door het luisteren naar je diepste verlangens, kun je de waan van de dag beter aan.

Soms betekent dit ook dat je het gesprek met iemand moet aangaan. Dit wil ik en dat wil jij. Voor mij is het belangrijk dat ik dat verlangen vorm kan geven. Hoe kunnen we hier een oplossing voor vinden? Kan het allebei? Als het nu niet kan, wanneer dan wel?

Dus: je wilt een strandwandeling maken, maar de was ligt er ook nog? Sta even stil: hoeveel tijd heb je en wat is er nu echt belangrijk? Kan het allebei? Ga in ieder geval naar buiten en waai uit. Die was is daarna zo gedaan.

Vergeet het niet, want die stem wordt maar al te snel weer overschreeuwd.

Lees ook:

Dwalen door de duinen, baden in het bos

Afscheid van de roze olifant

 

BewarenBewaren

‘Als ik maar geen spreker hoef te zijn’ (zegt een onzekere klant)

Een van mijn klanten is een coach die last heeft  van onzekerheid. Niet in de gesprekken met klanten, maar wel bij naar buiten treden voor grotere groepen en op haar website en social media. Ze wil ook mensen coachen die onzeker zijn, maar haar eigen onzekerheid maakte dat ze draalde. Dat zag ik terug in te lange teksten zonder bezieling.

Ik vroeg haar: wat heb je zelf gedaan om met die onzekerheid om te gaan? En terwijl ze dat vertelde begonnen haar ogen te stralen. Daar had ze wel heel veel ideeën over (die ik niet ga verklappen natuurlijk, want dat gaat ze zelf doen met de content die ze aan gaat bieden :-)).

Bezieling ontdekken

Wat ik wel kan zeggen: ze wist dat actielijstjes haar helpen om haar doelen toch te bereiken, ondanks haar angst. Twee dagen na ons gesprek zag ik de ene update na de andere verschijnen op social media en ineens zag ik de bezieling wél. En gisteren gaf ze toe: ik wil eigenlijk gewoon de expert worden op dit gebied. We hebben gesproken over de vormen van marketing die bij haar passen, want je begrijpt: ‘Als ik maar geen spreker hoef te zijn’. Nee, zeker niet. Maar een e-book schudt ze zo uit haar mouw.

‘Ik wil eigenlijk gewoon expert worden’

Mocht je zelf onzeker zijn en naar een coach zoeken die ervaringsdeskundige is en er iedere dag opnieuw beter mee kan dealen? Laat het me weten. En ben je op zoek naar wat jouw toegevoegde waarde is en zoek je de woorden die dat verhaal vertellen? Bel of mail me dan ook even…

 

Soms moet je naar huis

Soms moet je naar huis. Figuurlijk. Tijd voor opladen of bijkomen; welke woorden je er ook aan wilt geven. Naar huis gaan staat voor bij jezelf komen. Voor een uurtje, een halve dag, een week of misschien wel een jaar. 

Voor mij was naar huis gaan de week alleen op reis door Denemarken. Een week waarin ik leefde op het ritme van mijn ziel. Mijn neus achterna gaan, iedere dag opnieuw. Voelen: waar heb ik zin in? Past het, is het haalbaar? En dan gaan.

Hart en ziel bij elkaar laten komen

Het leverde op dat mijn energieniveau sky-high werd. Het leverde op dat ik iedere emotie haarscherp kon voelen en ernaar kon handelen. Het leverde op dat ik voelde hoe mijn zijn en ziel ‘in elkaar werden geklikt’. Het leverde op dat ik mijn lichaam ging zien als ijzersterk instrument dat me bracht waar ik maar wilde (onderaan de krijtrotsen in Mön, bovenaan een klif in Ertebølle, na een half uur in de regel fietsen bij ‘de kleine zeemeermin’ in Kopenhagen). Het leverde op dat ik ontdekte dat ik best vanuit Denemarken zonder overnachting naar huis kon rijden. En mijn zelfbewustzijn en zelfverzekerdheid groeiden per dag.

Pak je koffers. Ga

Volg je verlangen

Naar huis gaan is iets dat iedereen zo nu en dan nodig heeft. Volg dat verlangen. Kruip een middag in de achtertuin met een boek. Ga de hele dag naar de Veluwe om rond te zwerven. Neem je fototoestel en ga de weides in. Mediteer. Dans. Of pak gewoon voor een tijdje je koffers. Ga.

Brei een trui voor je minotaurus (omarm ál je eigenschappen)

De dingen komen soms zo mooi samen. Zo las ik deze week weer eens over de mythe rond de draad van Ariadne. Zij geeft de held Perseus een draad mee in het labyrint waar de minotaurus woont. Wanneer hij het monster verslaat, kan hij daarna gemakkelijk de uitgang weer vinden.

Al je eigenschappen omhelzen

Tegelijkertijd denk ik na over de schaduwstukken in jezelf. Gedrag en eigenschappen van jezelf die je liever niet onder ogen komt. Het monster in jezelf. Of: de minotaurus in jezelf. Maar wat nu eenmaal ook zo is, is dat die schaduwzijde van jezelf niet weggaat door ertegen te vechten.

Wat je eigenlijk moet doen is die onder ogen zien. Al je eigenschappen omhelzen. Die je mooi vindt van jezelf, maar ook die andere. Knuffelen, als je wilt. En zo ontstond mijn beeld om die draad van Ariadne niet te gebruiken om de weg terug te vinden, maar om er een trui van te breien voor je minotaurus.

Koester het monster in jezelf, dan wordt hij je vriend…

Begin met schrijven waar je nu bent over waar je nu bent

Je wilt schrijven. Hoe en waar begin je? Het is eigenlijk erg eenvoudig: begin waar je bent. Want hoe kun je ooit beginnen waar je niet bent? Je leven is nu en nu is op dit moment, op deze stoel of bank. Wat is er nu?

Schrijf daarover. Waar zit je, wat hoor je, wat ruik je, waar denk je aan? Hoe voel je je vandaag? Schrijf zonder nadenken, achter elkaar door, liefst zo snel als je kunt. Laat je hoofd er niet tussenkomen. Luister naar wat je pen je te vertellen heeft. En als je daar iets bij voelt: schrijf daar dan over.

Voel het schrijven in je lichaam

Je hoeft niets met dit stukje tekst. Je hoeft er nooit meer naar te kijken en het aan niemand te laten lezen. Maar kijk wat het doet als je schrijft. Hoe voel je je daarna? Heeft het je iets nieuws gebracht, heeft het je rustiger gemaakt of juist niet, zijn je emoties veranderd? Heeft het je bewust gemaakt van wat je nu gaat doen? Voel me je hele lichaam wat het schrijven met je deed.

Als je nog zin hebt: schrijf over de inzichten die je krijgt.

Inspiratie over schrijven:

Zin, lust in je leven door schrijven door Geertje Couwenbergh

The Artist’s Way door Julia Cameron

Wanneer je het even niet weet… en wat er dan kan gebeuren

Wanneer je het even niet weet, wat dan? Ik heb de waarheid niet in pacht, maar ik zal je vertellen wat ik heb gedaan…Het was in december 2018 dat ik merkte dat ik al weken nergens zin in had. Mijn vuurtje was een waakvlammetje geworden. Ik had wel een vermoeden hoe het kwam, maar dat besef hielp niet om het te veranderen. En daar baalde ik van.

Ik besloot uiteindelijk om te accepteren dat de dagen zich nogal kleurloos aan elkaar regen en dat ik alles wat ik deed eenvoudigweg niet deed met plezier. 

Niet-weten accepteren

Het begon ermee dat ik mezelf niets oplegde. Geen afspraken, geen ingewikkelde boeken, zelfs niet wandelen als ik geen zin had. Het kwam erop neer dat ik alleen mijn werk deed en het huishouden dat het meest noodzakelijk was. Verder las ik waar ik zin in had – vooral luchtige zaken – en ’s avonds keek ik vaak een filmhuisfilm op mijn iPad. Zo gingen de dagen voort.

Op een kille zaterdag – een maand later ongeveer – besloot ik het boek Sapiens te lezen. Het boek boeide me vanaf de eerste bladzijde en in de loop van die dag voelde ik een zeker enthousiasme ontwaken. Ik las dingen die ik nog niet wist, zoals dat het ontstaan van de mens ook veel takken kende die ook weer uitstierven. Wat me vooral trof was de grote lijn van de mens van vroeger tot nu, inclusief de wetenschap dat op elk continent waar de mens kwam, de grote zoogdieren uitstierven. Ik kreeg een nogal grimmig beeld. Maar het enthousiasme was terug. Als je me vraagt: wat moest je nou met zo’n boek? Geen idee. Maar het niet-weten stond nog steeds voorop dus ik hoefde het niet te weten. Ik liet mijn gevoel leiden.

Na dit boek volgden boeken over de evolutietheorie, het wel of niet bestaan van een god, over de intelligentie van planten, ontdekkingsreizen, altruïsme, leven in een blokhut in de natuur, spiritualiteit en ga zo maar door. Er ontwaakte een gretigheid in mij, een gretigheid naar kennis.

Helder hoofd

Hoe langer ik me verdiepte in al die kennis, hoe meer ook mijn behoefte aan alleen-zijn toenam. Alleen om na te denken over wat ik nu eigenlijk vond van alles wat ik las. Om mijn eigen visie te ontwikkelen. Ik ging steeds gezonder eten en steeds minder alcohol gebruiken om vooral een helder hoofd te houden. Mijn energie nam zodanig toe dat mijn dromen weer boodschappen kregen en ik weer ging vertrouwen op mijn intuïtie.

Langzaamaan begon zich een verlangen in mij te ontwikkelen. Een hevig verlangen aan bijdragen aan de wereld, op een manier waarop ik mijn eigen talenten en vaardigheden kon inzetten. Ik zag inmiddels wel in dat de verandering in de wereld alleen maar kan ontstaan in jezelf. De vraag was: welke talenten en waarden in mij geven mij zoveel vreugde dat ik die graag inzet voor de wereld?

Luisteren naar mezelf

Terwijl dit proces in gang was, merkte ik kleine gevoelens van ‘willen’ in mij. Ik wilde die boeken lezen. Ik wilde erop uit. Maar bij sommige dingen wist ik niet wat ik wilde. Toen ben ik begonnen om de zaken die onduidelijk waren, aan mijn lichaam te ‘vragen’ en te kijken welk gevoel er in me bovenkwam. Dat is de reden dat ik me uiteindelijk heb ingeschreven bij de Fotovakschool. Mijn hoofd hield me tegen. Ik wist niet of ik het wel echt wilde en waartoe het zou leiden en of ik wel goed genoeg zou zijn. Maar mijn lichaam zei ‘ja’ en ik bemerkte zelfs een zeker verlangen. Niet alleen naar de cursus, maar ook naar mezelf verbinden aan iets, er tweewekelijks naartoe te gaan, mezelf toestaan het ook daarin niet te weten. En naar Amsterdam, behoefte aan levendigheid.

We zijn nu een paar maanden verder en ik ben weer volop in beweging. Mijn verlangens en enthousiasme zijn er weer volop, met meer verdieping dan daarvoor. De fotocursus geeft me dagelijks nieuwe inzichten en vergroot mijn kennis over fotograferen en fotografen enorm. Ik leer bijvoorbeeld enorm veel over andere perspectieven. De boeken lees ik nog steeds en ik overweeg nu een cursus filosofie.

Terugkijkend naar dit proces is mijn conclusie dat ik kon loslaten dat er iets ‘moest’ en dat ik meeging in de stroom van het leven. Dingen die ik wist (hoofd) heb ik nu doorvoeld. En daarmee heb ik weer wat geleerd over hoe het leven – en specifiek het mijne – in elkaar steekt.

 

 

Lees ook:

In een hokje? Alsjeblieft niet!

Waar hoor ik bij? Wie ben ik? Waarom besta ik? Vragen die ik mezelf – net als vele anderen – jarenlang stelde.

In mijn puberteit las ik boeken over de evolutietheorie. Later volgden boeken over boeddhisme, sjamanisme, taoïsme, religie, geschiedenis, psychologie, het brein… Fijne boeken waardoor ik me liet inspireren, balancerend tussen wetenschap en spiritualiteit. En steeds ging het gevoel van opwinding weer voorbij. Niet dat ik de onderwerpen afwees, integendeel. In veel boeken herkende ik wel iets van mezelf of iets waar ik iets mee kon, waar ik wat van leerde… Maar er kwam geen thema waar ik mezelf geheel in herkende. Dat voelde soms verwarrend en alleen. Blijkbaar wilde ik ergens bijhoren.

Geen hokje

Hetzelfde ervaar ik tegenwoordig met alle labels op internet die voorbijkomen. Ik zie mensen die zeggen: ik ben hooggevoelig. Ik ben introvert. Ik ben hoogintelligent. Ik ben… Ja, sommige van deze termen herken ik, maar om ze op mezelf te plakken? Het lijkt wel of al die etiketjes hoe langer hoe meer betekenislozer worden. Wat uiteindelijk zijn we allemaal – met al onze etiketjes – in essentie hetzelfde. We zijn allemaal ons’zelf’.

En wat is dan dat zelf? De laatste tijd lees ik steeds meer over dat het zelf niet vaststaat. En dat herken ik wel. Sterker; ik ben soms ernstig met mezelf in tegenspraak. Ik hou van bonsaibomen en ik vind dat je leven niet mag beknotten. Ik sport en eet chips. Ik heb structuur nodig maar niet als ik schrijf of op een andere manier creatief bezig ben. Ik ben gevoelig maar niet in alles… kortom: wie ben ik, hoe definieer ik mezelf?

Dwalen

Eigenlijk maak me het steeds minder uit waar ik bij hoor of wat mij ‘mij’ maakt – wat niet wil zeggen dat ik niet werk aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Iedere dag opnieuw kan ik groeien in relaties met anderen en in die met mezelf. Maar ik word vooral blij van wat er buiten mezelf is. Wat ik doe is mezelf uitdagen iedere dag op weer nieuwsgierig te zijn. Zonder dat ik mezelf met alles wat ik boeiend vind voorgoed hoef te verbinden. Mijn passie omvat het leven in alle aspecten. Sterker: het plezier verdwijnt als ik me teveel moet vastleggen. Laat mij maar dwalen, zwerven, mijn neus achterna gaan… Vervuld en altijd in relatie met anderen… Eigenlijk ben ik gewoon ‘onderdeel van het leven’…

Nu ik voel dat niets vaststaat en dat het leven een reis is, nu ik zie dat ik zelf een grote tegenstelling ben en dat mijn fijnste eigenschap waar ik energie van krijg nieuwsgierigheid is, word ik luchtiger, kom ik steeds dichterbij spelen. Ik hoef niet in een hokje, wat een verademing is dat!

BewarenBewaren