Fotokunst: kijken is luisteren
Petra Hiemstra van Haagse Hoogvliegers heeft in 2022 een mooi artikel opgenomen over mijn fotokunst. Je lees het hier. Hieronder zie je het eerste gedeelte.
‘Goed fotograferen begint bij luisteren naar en gehoor geven aan je eigen talenten, stelt Lisette. “Mijn fotografische oog heb ik vermoedelijk altijd al gehad. Als puber hielp fotograferen mij om in groepen een plek te vinden die me paste. Op kamp bijvoorbeeld. Door te fotograferen hoorde ik er wel bij, maar kon ik vooral vanaf de zijlijn participeren en bleef ik tegelijkertijd ‘lucht, ruimte en overzicht’ houden. Dat voelde fijn. In mijn werk als strategisch communicatiespecialist heb ik er lang veel plezier in gehad om voor klanten aansprekende teksten en beelden te maken, die de essentie vangen van wat ze willen zeggen. Toch was de stap naar het maken van abstracte fotografie groot. Om fotokunst te maken, zoals ik nu doe, was het belangrijkste dat ik ging durven.‘
Lisette: ‘Mijn fotografische oog heb ik vermoedelijk altijd al gehad. Als puber hielp fotograferen mij om in groepen een plek te vinden die me paste. Op kamp bijvoorbeeld. Door te fotograferen hoorde ik er wel bij, maar kon ik vooral vanaf de zijlijn participeren en bleef ik tegelijkertijd ‘lucht, ruimte en overzicht’ houden. Dat voelde fijn. In mijn werk als strategisch communicatiespecialist heb ik er lang veel plezier in gehad om voor klanten aansprekende teksten en beelden te maken, die de essentie vangen van wat ze willen zeggen. Toch was de stap naar het maken van abstracte fotografie groot. Om te fotograferen zoals ik nu doe, was het belangrijkste dat ik ging durven. Mijn gezondheid dwong me bij mezelf naar binnen te kijken, naar wat voor mij écht belangrijk is en dat serieus te nemen. Snel werd dat me duidelijk. Wat mij vervult is fotograferen. Eerst dacht ik dat ik dat wilde als beroepsfotograaf. Aan kunst had ik niet eerder gedacht. Bij abstracte fotografie voelde ik op een zeker moment zoveel enthousiasme dat dat zwaarder ging wegen dan de onzekerheid die me lang (en soms nog) parten speelde. Want wie ben ik om te zeggen dat ik een ‘echte’ fotograaf ben?’’
Oefenen, oefenen, oefenen – van routine naar ritme naar fotokunst
Het mezelf serieus nemen als professioneel fotograaf maakte dat ik maandenlang iedere dag heb geoefend. Niet omdat ik mezelf dat oplegde, het gebeurde gewoon. Door zo aandachtig bezig te zijn met het proces viel me een soort ritme op: wekenlang lukte alles en dan lukte ineens niets meer. Toen merkte ik: als ik gewoon volhoud, als ik niet bang ben om fouten – lees: slechte foto’s – te maken, kan ik mijn eigen groeiproces waarnemen. Ik merkte dat ik beter ging fotograferen naarmate ik me opener kon opstellen voor wat zich tijdens het wandelen aandiende. En zo ontstond mijn fotokunst.’
Fotokunst – een spannende compositie schuurt
‘Lang was ik teveel gericht op anderen en een ‘harmoniezoeker’. Nog steeds vind ik disharmonie in sociale relaties niet prettig. Toch merk ik: naarmate ik meer disharmonie in mezelf en mijn relaties kan (h)erkennen en toestaan, hoe beter ook mijn werk wordt. Immers: een foto waarbij alles in balans is, is (vaak) saai. Een beeld van een even aantal voorwerpen of dieren is voor mij interessanter als één ervan in vorm of kleur afwijkt (waarbij uitzonderingen natuurlijk de regel bevestigen). Helemaal geen patroon of samenhang in een beeld of compositie werkt vaak ook niet. Dus aan de ene kant gaat het om het vinden van ritme in bijvoorbeeld vormen, lijnen, kleuren en patronen en aan de andere kant om een afwijking in dat ritme. Vergelijk het met muziek: er is een ‘lekker’ ritme, maar je hebt ook variatie nodig om de aandacht vast te houden. Spanning in een foto kan zitten in iets heel kleins: een disbalans in een herhaling, een afwijkende kleur, de doorbreking van een patroon, een bijna-symmetrie. Maar ook in een afwijkend standpunt van mij als fotograaf. Daarvoor kan het nodig zijn dat ik de hoogte van waar ik kijk verander. Bijvoorbeeld door iets meer naar links of rechts te bewegen, of juist naar voren of naar achteren. Alleen al door op mijn knieën te gaan zitten of juist op een heuvel in de buurt te gaan staan, openen zich andere perspectieven of lichtinvallen.;
Lees het hele artikel over mijn fotokunst op de website van Haagse Hoogvliegers.
Lees hier: De compositie moet schuren ‘Ik zoek harmonie in wat ik zie, maar niet volledig’…
