Als je niet in een hokje past, wat dan?

Een van mijn vriendinnen vertelde dat een collega moeite met haar heeft omdat ze niet in het hokje past dat die persoon blijkbaar voor haar bedacht had. Daarop begon mijn vriendin te twijfelen aan zichzelf: kan ik nu nog wel zijn wie ik ben? Moet ik me aanpassen?

Mijn advies? Doe alles wat je kunt verzinnen om mensen op het verkeerde been te zetten. Alles, behalve doen wat ze van je verwachten. En zoek mensen om je heen die je graag zien stuiteren en met te gekke en briljante invallen komen in plaats van dat je je aanpast…

Soms hebben mensen je hokje zelfs al ingericht

Overdrijf

Wie wil er nu zijn zoals anderen verwachten? Wees je prachtige, gekke, onvoorspelbare zelf en stap niet in het hokje dat ze al helemaal voor je hebben ingericht. Doe er zelfs een tandje bovenop. Ga liften naar India. Ga bonsaibomen kweken. Leer motorrijden. Neem ukeleleles. Alles waar je zin in hebt…

Zwijg niet

Ja, soms voel je je oncomfortabel. Helaas, ook voor mij herkenbaar. Als het ongemakkelijk voor mensen wordt, reageren ze namelijk niet altijd even vriendelijk. Alsof jij degene bent die raar is. Zelf heb ik dan de neiging om maar niets meer te vertellen.

Een vriend van me zei vandaag dat als ik gewoon door zou gaan met mijn enthousiasme delen, ze waarschijnlijk vanzelf ophouden met hun weerleggingen. Misschien worden ze zelfs aangestoken door mijn energie. Wat een heerlijk vooruitzicht…

Dus, zeg ik tegen jou en tegen mezelf: wen eraan dat mensen niet altijd positief reageren op je briljante invallen of gewoon, op je onverstoorbare zelf. Wennen aan ongemakkelijkheid is veel beter dan je eigen ‘zijn’ opgeven, want daarmee verdwijnt je levensvreugde.

 

 

Wie ben je en wat laat je daarvan zien?

Wie je bent kun je nooit helemaal bevatten. Alleen maar ongeveer. Je bent soepel, vloeiend, wisselend, beweeglijk. En juist dat maakt je zo interessant.

Ben ik bijvoorbeeld iemand die alles uitsluitend met haar hoofd doet? Of met haar hart? Of vanuit haar intuïtie? Nee, nee en nee. Het is ‘voelen’ en dan rationeel checken. Het is bedenken en dan voelen of het klopt. Het is warmte in je hart en dan nagaan of het liefde is… Bij stress reageer ik absoluut met mijn hoofd. Ben ik dan een hoofd- of een gevoelsmens? Ik zou het niet weten.

Hoe definieer je jezelf?  

Omdat alles stroomt, gaat het woord identiteit me de laatste tijd wat meer benauwen. Alsof er niets ooit verandert. Terwijl we allemaal weten dat leven constant verandering is. Bedenk maar eens hoe je eruitzag als baby en wie je ziet als je ’s morgens in de spiegel kijkt.

Tegelijkertijd is er een kern die altijd ‘jij’ is… 

Over identiteit sprak ik deze week met een vriendin. Zij werkt als muziektherapeut met mensen die dementeren. Wat ze me toen vertelde, maakt dat ik denk dat identiteit misschien een wat ondefinieerbaar woord is, maar dat het wel klopt.

Ze vertelde hoe – als taal niet meer voldoet – muziek in staat is om mensen die dementeren weer terug te brengen bij hun identiteit. Hoe ze dan meer ‘zichzelf’ worden. En hoeveel voldoening haar dat geeft, iedere dag opnieuw.

Die ‘jij’ plus allerlei vaardigheden, talenten en karaktertrekken, maken je als een diamant met vele facetten. De vraag is: op welke van die facetten laat je je licht schijnen? Welk verhaal is voor jou belangrijk om met de wereld te delen? En… wat laat jouw hart sneller kloppen? En daarover ga ik graag in gesprek.

 

De wijsheid van het niet weten

De laatste maanden weet ik het even niet meer. Ik weet niet hoe ik een volgende stap maak, ik voel geen energie voor wat dan ook. Het boek De wijsheid van het niet weten laat gelukkig zien dat niet weten  een startpunt van groei kan zijn.

Ik voel dat er allerlei dingen in mij verschuiven, zonder dat ik weet waar die stukjes terecht komen. Ik besef ook dat ik dat helemaal niet kán weten. Het is ook net of die verschuivingen onontkoombaar zijn, omdat mijn ontwikkeling dit met zich meebrengt. Als ik me goed herinner is dit vaker gebeurd en kwam het altijd weer goed. Alleen… ik ben zo vreselijk ongeduldig.

Nu ontstaat er gelukkig na alle verwarring iets in mij iets dat ik nieuwsgierigheid noem: ik ben benieuwd waar ik uitkom. In de tussentijd bekijk ik de wereld enigszins verwonderd. Ik wandel weer regelmatig, met mijn hoofd in de wind. Ik denk veel na over bewegen, duurzaam leven, hobby’s, wie er belangrijk zijn in mijn leven en wie niet. Is het nu echt tijd om vlees te schrappen? Hoe maak ik de sportschool draaglijk (want ik ontkom er niet aan dat ik er iets ‘moet’ om mijn lichaam gezond te houden), wanneer is de beste tijd om een weekje alleen weg te gaan (en wil ik het eigenlijk nog wel), zal ik nu echt nooit meer nieuwe kleren kopen omdat ik me beter voel met tweedehands? Antwoorden vind ik niet, het zijn flarden gedachten die komen en gaan.

Wat belangrijk is, verandert, wat ik geloofde verandert, wat ik niet geloofde verandert.

Ik heb net geleerd dat een avondje alleen een film kijken heel lekker kan zijn (in plaats van lezen) en ik besef dat ik nu echt stappen in de fotografie moet zetten als ik mezelf serieus wil nemen. En als coach ben ik beter dan ik dacht. Welke kant dat opgaat? Ik weet het niet. Ik weet alleen maar dat ik het niet weet. Wat ik kan doen en wat ik probeer is erin te berusten dat het pad zich weer zal ontvouwen. Tot dat moment leer ik niet weten als wijsheid te zien.

Zelf lezen: De wijsheid van het niet weten

Met fotograferen komt de rust

De rust in mijn foto’s ontstaat vaak door het fotograferen zelf. Meestal ga ik niet naar buiten met mijn toestel als ik voldoende rust neem of totaal ontspannen ben. Juist als ik moe ben of gestrest of verdrietig pak ik mijn camera en ga aan de slag. Ik word er rustig van en ga daardoor anders kijken. Dat kijken zie je terug.

Vorige week ontving ik een e-mail die zo hatelijk was, dat ik de natuur in ben gevlucht. Met de camera. Thuis alles achterlatend.

De vertrouwde paadjes lopen in een bos dat ik ken, al stampend en in innerlijke chaos. Tot ik bij een duinmeer aankwam, waar net het licht in weerspiegelde. En de bomen. En de wolken. Ik keek en bleef kijken. Ik was verdrietig en gelukkig.

Ik viel op mijn knieën om het beeld in de reflectie beter te vangen. Ik bestudeerde de schitteringen in het water. Ik speelde met de positie en de techniek.

Langzaam kwam de rust. Niet gemakkelijk deze keer, maar het fotograferen van de natuur hielp, als altijd.

Thuis werd er gekookt. Ik werd even ontzien. Dat gaf ook troost.

Later zei een vriendin: wat een mooie reeks foto’s was dat. Ik vertelde hoe ze tot stand waren gekomen en ze zei: daar moet je over schrijven.

Wanneer ik nu, een week later, naar de foto’s kijk dan zie ik geen boosheid, verdriet, of teleurstelling. Geen gekwetstheid of valse beschuldigingen. Ik zie de schoonheid van het leven.

Ik hoop dat anderen dit ook zien en dat die foto’s zo een troost zijn voor hen die dat nodig hebben. Een geruststelling, of zachtheid na een zware dag. Een kijk: dit is er ook. Dat de schoonheid helpend is.

Liefde geven aan die zekere persoon kan ik niet meer.

Maar de wereld mijn blik op haar schoonheid geven: dat zeker wel.

Kun je dansen in de regen?

Er is een quote:

Life is not about waiting for the storms to pass…it’s about learning how to dance in the rain.

Het is een quote waarvan je misschien wel ziet dat-ie klopt, maar waarvan je wellicht ook denk: ja, maar hoe dan?

Het is een quote waarvan je zou willen dat-ie waar was…

Al enige tijd ervaar ik ten volle het tweede stuk van het citaat. Zaken die ik eerder als een ‘storm’ bestempelde, zijn er nog steeds. Maar op een of andere manier maken ze niet dat ik me lamgeslagen voel. Ik kan dansen in de regen…

‘Vroeger’ heb vaak gezegd en gedacht: als […] eenmaal voorbij is, komt alles goed. Alleen kwam er steeds weer iets anders.

Gaandeweg ontdekte ik dus dat er altijd ‘iets’ zou komen. ‘Ontdekken’ was in mijn geval echter alleen iets van het hoofd en niet per se van het hart…

Ik was zogezegd ‘bewust onbekwaam’ en er veranderde niets. Hoogstens kon ik mezelf iets meer vermannen.

Feitelijk echter, had ik veel last van elke storm, van ieder briesje zelfs. Er kwamen momenten dat ik niet meer durfde te zeggen dat er weer iets aan de hand was omdat ik wel voelde dat er iets in mij was dat daar zoveel last van had. Ik dacht dat het bij me hoorde en dat ik het moest leren dragen.

Maar toen… leerde ik dansen in de regen.

Kan dat? Ja! Dat kan. Is dat niet geweldig?

Je kunt leren om anders te denken. Niet met je hoofd, maar met je hart. En je leert het ook niet direct (als: ‘voel nu eens dat iets ergs je niet meer raakt’), maar door stil te staan en in jezelf te keren.

Door meditatie, door stilte, door ademhalingsoefeningen. Door vertragen. En door jezelf te voelen. Niet letterlijk met je hand ergens op je lichaam, maar van binnen.

Voelen dat je er gewoon bent. Door dat steeds weer terugkeren naar jezelf, ontstaat er een baken dat er altijd is en waarop je kunt vertrouwen. Een baken in jezelf. Dat baken maakt dat je kunt dansen door de regen.

Omdat je ondanks (en dankzij) alles bestaat. Omdat alles in wezen gaat zoals het gaat. En omdat jij daarin jij bent en dat dat precies de bedoeling is.

Als het pad zichtbaar is, is het niet jouw weg

Als het gaat om doelen in je leven stellen, heb je aan de ene kant mensen die grote korte- en langetermijndoelen stellen. Talloze boeken zijn er over je leven efficiënter maken of doelgerichter; over hoe je er alles uit kunt halen. Aan de andere kant zijn er mensen die het allemaal wel zien. Die het niet veel uitmaakt of en wat ze dan precies bereiken.

Soms levend in het nu, soms ook niet.

Ik zit hier ergens tussenin. Ik vind het fijn om een doel te hebben, maar de weg ernaartoe plavei ik niet bij voorbaat en ook laat ik me graag verrassen door de dingen die op mijn pad komen. Graag zelfs. In de loop van de tijd kan een doel dus ook veranderen en dat is prima. Waarom krachtig vasthouden aan iets dat je niet meer wilt?

Ik las in het boek De weg van rust van Jeff Foster:

Als je pad zichtbaar is, is het niet jouw weg.

Ik geloof dat dat waar is. Wie weet wat er morgen gebeurt? Een doel is in dat opzicht eigenlijk een soort kompas. Als een ontdekkingsreiziger op pad. Maar ik moet de eerste ontdekkingsreiziger nog ontmoeten zonder ontberingen onderweg. Gelukkig dat we dat allemaal niet weten, want wie weet of je er dan nog aan zou beginnen?

Aan de andere kant: mensen die ontdekkingsreiziger dúrven zijn, ontmoeten niet alleen de uitdagingen, maar ook nieuwe werelden en andere mensen.

Op weg gaan naar een doel, via jouw weg die onbekend is, is een spannende beslissing, maar ook een die je vuur laat ontbranden. Waar ga jij naartoe?

Verwondering

 

Schilderij van Heleen van Essen, 2017


Ik kan weer
geraakt worden
getroffen

Ik kan weer
ontmoeten en daarna
nogmaals

Ik kan weer
een ander voelen
in openheid

helemaal zijn
En ook even niet
maar stil naast elkaar

Gewoon liggen kan ik
zonder degene
die er is

In mij woont warmte
Mijn veilige plek gewoon hier
waar ik altijd al was


Lisette Geel,  januari 2017

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Met de juiste woorden valt alles op z’n plek

Sta eens even stil bij wat je moeder vroeger keer op keer tegen je zei. Of hoe die ene leraar je noemde. Denk eens aan het stopwoord van je beste vriend. De pubertaal van je zoon. Het jargon binnen je vak. De woorden die je tegen jezelf zegt als je niet zo blij bent met jezelf…

Woorden zijn een machtig middel

Woorden hebben van zichzelf een betekenis. Tegelijkertijd hebben veel woorden voor ieder van ons ook weer een eigen betekenis. Bovendien vinden we ook vaak iets van de manier waarop we dingen zeggen of verstaan. Woorden kunnen strelen, verleiden, overhalen, kleineren, boos maken, laten lachen…

De waarde van woorden

Met de professionals en ondernemers met wie ik werk vind ik de juiste woorden voor wat ze doen, wie ze zijn en wat ze (willen) betekenen in de wereld. Ik vind de rode draad in lange carrières en zoek verhalen die duidelijk maken wie deze professionals in essentie zijn. Die rode draad geeft hen vaak het gevoel dat het ‘klopt’. Mijn woorden maken dat zij zeggen: ja, precies, dát ben ik.

Herkenning

En het wonderlijke, bijna magische wat er dan gebeurt, is dat zij meer gaan staan voor wie ze zijn en wat ze doen. Dat kan soms best even duren (dagen, weken, heel soms maanden). Maar het moment komt. Op een of andere manier zorgen de juiste woorden er dus voor dat zij energieker en zelfverzekerder worden en dus ook groeien in hun professionaliteit.

Een van mijn klanten heeft een functie waarvan zijzelf vond dat ze daarbinnen ook projectplannen moest kunnen schrijven – en dat lag haar niet. Toen we echter vaststelden wat haar zo goed maakte in haar werk en daaraan de juiste woorden gaven, kon ze dat gevoel van ‘niet goed genoeg’ achter zich laten.

Een andere klant had moeite met het woord ‘adviseur’. Hij was het wel, maar noemde zichzelf niet zo. Zodoende werd hij te vaak voor uitvoerende functies gevraagd. Toen we erachter kwamen waarom het woord zo beladen was, kon hij dit gevoel van zich afschudden. Vrijwel direct daarna krijg hij een adviserende rol.

Voor mij is dat een mooi moment.

Het maakt voor mij ook duidelijk dat je niet hoeft te veranderen; het is vaak een kwestie van anders kijken en opnieuw benoemen.

Die nieuwe woorden gebruiken de professionals met wie ik werk op hun website, social media-profielen, in gesprekken en/of sollicitatiebrieven en cv’s. Of de woorden zorgen vooral voor een shift in zichzelf waardoor ze andere keuzes maken dan voorheen.

Wat levert dit op? Werk dat (nog) beter past, flow, meer zelfvertrouwen, focus en klanten of werkgevers voor wie het precies duidelijk is waarom ze met hen willen werken.

De betekenis van fotografie in mijn leven

Jezelf serieus nemen. Ik leerde erover in een meerdaagse training. We waren met een groep en gingen na of we onszelf serieus namen. Ik dacht dat ik dat wel redelijk goed deed. Ik deed het werk dat ik wilde (schrijven en coachen), kende mijn hobby’s (fotograferen en lezen), volgde mijn hart… Lees meer

Jezelf ontwikkelen is de wereld verbeteren

Ooit moest ik van een loopbaancoach kaartjes met eigenschappen kiezen die ik bij mezelf herkende. Ik nam het kaartje ‘zelfkennis’, maar die moest ik van haar weer wegleggen…

De weken daarna ontdekte ik dat ik misschien wel veel nadacht, maar dat dat niet hetzelfde is als jezelf kennen. Weten hoe je reageert, weten wat je nodig hebt om je goed te voelen, weten wat er met je gebeurt als je angstig of boos bent. Er zijn allerlei zaken die je kunt ontdekken over jezelf en je gedrag.

  • je gedrag en gevoel bij blijdschap, boosheid, angst of verdriet
  • je gedrag en gevoel als je in de flow zit
  • je waarden en overtuigingen
  • je talenten en vaardigheden
  • je behoeften
  • je energiegevers (waarvan/van wie krijg je energie)
  • je energienemers (wat/wie kost je energie)

Wat heb je daaraan?

Heel lang heb ik gedacht dat zelfontwikkeling niet echt nodig was. Waar ik vooral mee worstelde was dit: waarom zou ik tijd besteden aan mezelf ontwikkelen in plaats van een ander helpen? Dat was toch veel zinvoller?

Nu weet ik beter. Door jezelf beter te leren kennen, word je krachtiger, zodat je steviger in je schoenen staat en jezelf niet bij het minste of geringste omver laat blazen. Daardoor ben je voor anderen niet alleen een betere (communicatie)partner in leven en werk; je kunt ook een rol van betekenis spelen voor de mensen en de wereld om je heen. In het boek De verboden vrouw spreekt  staat het er zo: “Vanuit deze basis van zelfwaardering ontstaat van nature een begripvolle houding naar andere mensen. Als je je werkelijk verdiept  in jezelf en begrip ontwikkelt voor je eigen menselijkheid, wordt je blik op andere mensen vanzelf zachter.”

Verbeter de wereld, begin bij jezelf geldt dus echt

Boeken lezen helpt ook, vooral om jezelf inzicht te geven. Voor echte veranderingen is het belangrijk om vooral ook dingen te doen, te oefenen en te ervaren. Denk aan:

  • een dagboek bijhouden (reflectie)
  • naar buiten gaan, wandelen
  • af en toe niets te doen en mijmeren
  • meditatie, yoga en/of sport
  • oefeningen bij/met een coach of een vriend
  • vragen beantwoorden over wat je gelukkig maakt en wanneer je kalm bent of in balans

Lees ook andere blogs:

Antwoorden liggen in jezelf 

Waarom het essentieel is om eerst voor jezelf te zorgen