Met fotograferen komt de rust

De rust in mijn foto’s ontstaat vaak door het fotograferen zelf. Meestal ga ik niet naar buiten met mijn toestel als ik voldoende rust neem of totaal ontspannen ben. Juist als ik moe ben of gestrest of verdrietig pak ik mijn camera en ga aan de slag. Ik word er rustig van en ga daardoor anders kijken. Dat kijken zie je terug.

Vorige week ontving ik een e-mail die zo hatelijk was, dat ik de natuur in ben gevlucht. Met de camera. Thuis alles achterlatend.

De vertrouwde paadjes lopen in een bos dat ik ken, al stampend en in innerlijke chaos. Tot ik bij een duinmeer aankwam, waar net het licht in weerspiegelde. En de bomen. En de wolken. Ik keek en bleef kijken. Ik was verdrietig en gelukkig.

Ik viel op mijn knieën om het beeld in de reflectie beter te vangen. Ik bestudeerde de schitteringen in het water. Ik speelde met de positie en de techniek.

Langzaam kwam de rust. Niet gemakkelijk deze keer, maar het fotograferen van de natuur hielp, als altijd.

Thuis werd er gekookt. Ik werd even ontzien. Dat gaf ook troost.

Later zei een vriendin: wat een mooie reeks foto’s was dat. Ik vertelde hoe ze tot stand waren gekomen en ze zei: daar moet je over schrijven.

Wanneer ik nu, een week later, naar de foto’s kijk dan zie ik geen boosheid, verdriet, of teleurstelling. Geen gekwetstheid of valse beschuldigingen. Ik zie de schoonheid van het leven.

Ik hoop dat anderen dit ook zien en dat die foto’s zo een troost zijn voor hen die dat nodig hebben. Een geruststelling, of zachtheid na een zware dag. Een kijk: dit is er ook. Dat de schoonheid helpend is.

Liefde geven aan die zekere persoon kan ik niet meer.

Maar de wereld mijn blik op haar schoonheid geven: dat zeker wel.

Kun je dansen in de regen?

Er is een quote:

Life is not about waiting for the storms to pass…it’s about learning how to dance in the rain.

Het is een quote waarvan je misschien wel ziet dat-ie klopt, maar waarvan je wellicht ook denk: ja, maar hoe dan?

Het is een quote waarvan je zou willen dat-ie waar was…

Al enige tijd ervaar ik ten volle het tweede stuk van het citaat. Zaken die ik eerder als een ‘storm’ bestempelde, zijn er nog steeds. Maar op een of andere manier maken ze niet dat ik me lamgeslagen voel. Ik kan dansen in de regen…

‘Vroeger’ heb vaak gezegd en gedacht: als […] eenmaal voorbij is, komt alles goed. Alleen kwam er steeds weer iets anders.

Gaandeweg ontdekte ik dus dat er altijd ‘iets’ zou komen. ‘Ontdekken’ was in mijn geval echter alleen iets van het hoofd en niet per se van het hart…

Ik was zogezegd ‘bewust onbekwaam’ en er veranderde niets. Hoogstens kon ik mezelf iets meer vermannen.

Feitelijk echter, had ik veel last van elke storm, van ieder briesje zelfs. Er kwamen momenten dat ik niet meer durfde te zeggen dat er weer iets aan de hand was omdat ik wel voelde dat er iets in mij was dat daar zoveel last van had. Ik dacht dat het bij me hoorde en dat ik het moest leren dragen.

Maar toen… leerde ik dansen in de regen.

Kan dat? Ja! Dat kan. Is dat niet geweldig?

Je kunt leren om anders te denken. Niet met je hoofd, maar met je hart. En je leert het ook niet direct (als: ‘voel nu eens dat iets ergs je niet meer raakt’), maar door stil te staan en in jezelf te keren.

Door meditatie, door stilte, door ademhalingsoefeningen. Door vertragen. En door jezelf te voelen. Niet letterlijk met je hand ergens op je lichaam, maar van binnen.

Voelen dat je er gewoon bent. Door dat steeds weer terugkeren naar jezelf, ontstaat er een baken dat er altijd is en waarop je kunt vertrouwen. Een baken in jezelf. Dat baken maakt dat je kunt dansen door de regen.

Omdat je ondanks (en dankzij) alles bestaat. Omdat alles in wezen gaat zoals het gaat. En omdat jij daarin jij bent en dat dat precies de bedoeling is.

Als het pad zichtbaar is, is het niet jouw weg

Als het gaat om doelen in je leven stellen, heb je aan de ene kant mensen die grote korte- en langetermijndoelen stellen. Talloze boeken zijn er over je leven efficiënter maken of doelgerichter; over hoe je er alles uit kunt halen. Aan de andere kant zijn er mensen die het allemaal wel zien. Die het niet veel uitmaakt of en wat ze dan precies bereiken.

Soms levend in het nu, soms ook niet.

Ik zit hier ergens tussenin. Ik vind het fijn om een doel te hebben, maar de weg ernaartoe plavei ik niet bij voorbaat en ook laat ik me graag verrassen door de dingen die op mijn pad komen. Graag zelfs. In de loop van de tijd kan een doel dus ook veranderen en dat is prima. Waarom krachtig vasthouden aan iets dat je niet meer wilt?

Ik las in het boek De weg van rust van Jeff Foster:

Als je pad zichtbaar is, is het niet jouw weg.

Ik geloof dat dat waar is. Wie weet wat er morgen gebeurt? Een doel is in dat opzicht eigenlijk een soort kompas. Als een ontdekkingsreiziger op pad. Maar ik moet de eerste ontdekkingsreiziger nog ontmoeten zonder ontberingen onderweg. Gelukkig dat we dat allemaal niet weten, want wie weet of je er dan nog aan zou beginnen?

Aan de andere kant: mensen die ontdekkingsreiziger dúrven zijn, ontmoeten niet alleen de uitdagingen, maar ook nieuwe werelden en andere mensen.

Op weg gaan naar een doel, via jouw weg die onbekend is, is een spannende beslissing, maar ook een die je vuur laat ontbranden. Waar ga jij naartoe?

Verwondering

 

Schilderij van Heleen van Essen, 2017


Ik kan weer
geraakt worden
getroffen

Ik kan weer
ontmoeten en daarna
nogmaals

Ik kan weer
een ander voelen
in openheid

helemaal zijn
En ook even niet
maar stil naast elkaar

Gewoon liggen kan ik
zonder degene
die er is

In mij woont warmte
Mijn veilige plek gewoon hier
waar ik altijd al was


Lisette Geel,  januari 2017

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Met de juiste woorden valt alles op z’n plek

Sta eens even stil bij wat je moeder vroeger keer op keer tegen je zei. Of hoe die ene leraar je noemde. Denk eens aan het stopwoord van je beste vriend. De pubertaal van je zoon. Het jargon binnen je vak. De woorden die je tegen jezelf zegt als je niet zo blij bent met jezelf…

Woorden zijn een machtig middel

Woorden hebben van zichzelf een betekenis. Tegelijkertijd hebben veel woorden voor ieder van ons ook weer een eigen betekenis. Bovendien vinden we ook vaak iets van de manier waarop we dingen zeggen of verstaan. Woorden kunnen strelen, verleiden, overhalen, kleineren, boos maken, laten lachen…

De waarde van woorden

Met de professionals en ondernemers met wie ik werk vind ik de juiste woorden voor wat ze doen, wie ze zijn en wat ze (willen) betekenen in de wereld. Ik vind de rode draad in lange carrières en zoek verhalen die duidelijk maken wie deze professionals in essentie zijn. Die rode draad geeft hen vaak het gevoel dat het ‘klopt’. Mijn woorden maken dat zij zeggen: ja, precies, dát ben ik.

Herkenning

En het wonderlijke, bijna magische wat er dan gebeurt, is dat zij meer gaan staan voor wie ze zijn en wat ze doen. Dat kan soms best even duren (dagen, weken, heel soms maanden). Maar het moment komt. Op een of andere manier zorgen de juiste woorden er dus voor dat zij energieker en zelfverzekerder worden en dus ook groeien in hun professionaliteit.

Een van mijn klanten heeft een functie waarvan zijzelf vond dat ze daarbinnen ook projectplannen moest kunnen schrijven – en dat lag haar niet. Toen we echter vaststelden wat haar zo goed maakte in haar werk en daaraan de juiste woorden gaven, kon ze dat gevoel van ‘niet goed genoeg’ achter zich laten.

Een andere klant had moeite met het woord ‘adviseur’. Hij was het wel, maar noemde zichzelf niet zo. Zodoende werd hij te vaak voor uitvoerende functies gevraagd. Toen we erachter kwamen waarom het woord zo beladen was, kon hij dit gevoel van zich afschudden. Vrijwel direct daarna krijg hij een adviserende rol.

Voor mij is dat een mooi moment.

Het maakt voor mij ook duidelijk dat je niet hoeft te veranderen; het is vaak een kwestie van anders kijken en opnieuw benoemen.

Die nieuwe woorden gebruiken de professionals met wie ik werk op hun website, social media-profielen, in gesprekken en/of sollicitatiebrieven en cv’s. Of de woorden zorgen vooral voor een shift in zichzelf waardoor ze andere keuzes maken dan voorheen.

Wat levert dit op? Werk dat (nog) beter past, flow, meer zelfvertrouwen, focus en klanten of werkgevers voor wie het precies duidelijk is waarom ze met hen willen werken.

De betekenis van fotografie in mijn leven

Jezelf serieus nemen. Ik leerde erover in een meerdaagse training. We waren met een groep en gingen na of we onszelf serieus namen. Ik dacht dat ik dat wel redelijk goed deed. Ik deed het werk dat ik wilde (schrijven en coachen), kende mijn hobby’s (fotograferen en lezen), volgde mijn hart… Lees meer

Jezelf ontwikkelen is de wereld verbeteren

Ooit moest ik van een loopbaancoach kaartjes met eigenschappen kiezen die ik bij mezelf herkende. Ik nam het kaartje ‘zelfkennis’, maar die moest ik van haar weer wegleggen…

De weken daarna ontdekte ik dat ik misschien wel veel nadacht, maar dat dat niet hetzelfde is als jezelf kennen. Weten hoe je reageert, weten wat je nodig hebt om je goed te voelen, weten wat er met je gebeurt als je angstig of boos bent. Er zijn allerlei zaken die je kunt ontdekken over jezelf en je gedrag.

  • je gedrag en gevoel bij blijdschap, boosheid, angst of verdriet
  • je gedrag en gevoel als je in de flow zit
  • je waarden en overtuigingen
  • je talenten en vaardigheden
  • je behoeften
  • je energiegevers (waarvan/van wie krijg je energie)
  • je energienemers (wat/wie kost je energie)

Wat heb je daaraan?

Heel lang heb ik gedacht dat zelfontwikkeling niet echt nodig was. Waar ik vooral mee worstelde was dit: waarom zou ik tijd besteden aan mezelf ontwikkelen in plaats van een ander helpen? Dat was toch veel zinvoller?

Nu weet ik beter. Door jezelf beter te leren kennen, word je krachtiger, zodat je steviger in je schoenen staat en jezelf niet bij het minste of geringste omver laat blazen. Daardoor ben je voor anderen niet alleen een betere (communicatie)partner in leven en werk; je kunt ook een rol van betekenis spelen voor de mensen en de wereld om je heen. In het boek De verboden vrouw spreekt  staat het er zo: “Vanuit deze basis van zelfwaardering ontstaat van nature een begripvolle houding naar andere mensen. Als je je werkelijk verdiept  in jezelf en begrip ontwikkelt voor je eigen menselijkheid, wordt je blik op andere mensen vanzelf zachter.”

Verbeter de wereld, begin bij jezelf geldt dus echt

Boeken lezen helpt ook, vooral om jezelf inzicht te geven. Voor echte veranderingen is het belangrijk om vooral ook dingen te doen, te oefenen en te ervaren. Denk aan:

  • een dagboek bijhouden (reflectie)
  • naar buiten gaan, wandelen
  • af en toe niets te doen en mijmeren
  • meditatie, yoga en/of sport
  • oefeningen bij/met een coach of een vriend
  • vragen beantwoorden over wat je gelukkig maakt en wanneer je kalm bent of in balans

Lees ook andere blogs:

Antwoorden liggen in jezelf 

Waarom het essentieel is om eerst voor jezelf te zorgen

 

 

Waarom het essentieel is om eerst voor jezelf te zorgen

‘Altijd eerst zorgen dat het met jezelf goed gaat, anders kun je niet voor een ander zorgen.’

Zo’n uitspraak waar dan meestal achteraan komt: denk maar aan het vliegtuig. Als de druk wegvalt, moeten ouders eerst zelf een zuurstofkapje opdoen en dan dat van de kinderen.

Nu ben ik gelukkig nooit in de situatie geweest, maar ik sluit niet uit dat ik toch eerst voor de kinderen had gekozen toen ze nog te klein waren. Dat is denk ik de impuls van iedere moeder of vader. Daarnaast heb ik het gewoon lang moeilijk gevonden om voor mezelf te kiezen.* Mijn hele familie heeft dezelfde kwaal. Mijn moeder heeft dat ooit opgelopen met Sinterklaas, toen ze van hem een gedicht kreeg of hij zijn paard een zomer in haar slaapkamer mocht stallen. Dit als grap nadat ze zelfs voor wildvreemden naaiklusjes ging doen…

Daarom was ik blij met een verhaal dat ik hoorde. Een persoonlijk verhaal dat me raakte. Een zaak van leven of dood zal ik maar zeggen.

Iemand vertelde mij dat hij teamleider bij een bank was, waar tijdelijk een aantal Indiërs kwam werken op de IT-afdeling. Een van hen was een man die binnen een week of drie zichtbaar ging kwakkelen met zijn gezondheid. De teamleider vroeg aan hem wat er scheelde.

De man vertelde dat hij zijn hele salaris, behalve de huur, opstuurde naar India. Daar konden ze het geld goed gebruiken.

De teamleider vroeg: maar wat nu als jij morgen dood op de grond ligt? Wie zorgt er dan voor je familie in India?

De man knikte… hij begreep de boodschap. Al snel was hij weer helemaal gezond. De teamleider is inmiddels beroepsmatig coach geworden, met wie ik laatst een kop koffie dronk. Hij sloot het verhaal af met: ‘Je mag anderen helpen zoveel je wilt. Mits je dat op een manier kunt doen die ook voor jezelf gezond en prettig is.’

Lees ook:

Antwoorden liggen in jezelf

Uitreiken naar de ander

De tijd doden is jezelf doden

 

*Ja, ik weet dat het zuurstofkapje ook ECHT essentieel is…

Antwoorden liggen in jezelf

Op een dag ontdek je dat je het ‘eigenlijk’ wel weet. Dat je heus niet dat boek had hoeven lezen of naar die workshop had hoeven gaan. Dat het betreffende boek of de training je helpt herinneren of helpt spiegelen van wat er al is…

Natuurlijk zijn er vaardigheden waarvan het handig is dat je er kennis over opdoet. Maar die stem, je innerlijk weten, is er altijd. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren.

Hoe dat voor jou werkt weet ik niet, maar thuis, in de dagelijkse beslommeringen, met iedereen om me heen, lukt dat luisteren slecht. Daarom ga ik vaak naar buiten, waar ik die stem beter kan horen.

Soms kan het wel thuis, als er niemand is, als ik social media afsluit en alleen zit met een dagboek en/of muziek en een kaarsje. En soms helpt het om met een ander in gesprek te gaan. Iemand die je essentie en alles wat daarbij komt heel helder kan zien.

Je hebt soms een ander nodig die je leert hoe je naar jezelf kunt luisteren.

Onlangs ben ik samen met iemand die ongeveer hetzelfde werk doet als ik een sessie gestart om elkaars bedoeling helder te krijgen. En bij onszelf gebeurde er hetzelfde wat er normaliter met onze klanten gebeurt. Doordat de ander luistert en teruggeeft wat hij hoort, vallen stukje op zijn plek. De aha-erlebnis is een herken-belevenis.

Oh ja, dat wist ik wel, maar dat dat nu de essentie is…

Het spiegelen van dat wat er al is, helpt ons ook op ons ten opzichte van elkaar te onderscheiden. Want als we beiden ongeveer hetzelfde doen, wanneer kies je dan voor haar en wanneer voor mij? Een kwestie van gevoel van de klant. Daarom is het belangrijk dat wij ons van binnenuit onderscheiden en niet alleen vanuit wat we doen, zodat klanten beter zien wat ze te kiezen hebben.

Ik help mensen met het vinden van hun professionele identiteit, hun uniek waarde en de juiste woorden daarbij. Ik verzin die dingen niet zelf, ik vind de antwoorden in jou.

Ode aan de vriendschap

De laatste keer dat Arno en ik samen een dagje weg waren betaalden we nog niet met pin en hadden we geen mobiele telefoon. We studeerden en gingen met onze gratis OV-jaarkaart vanuit Utrecht naar Maastricht om een vlaai te kopen. En dropjes.

Vorige week was het ruim 25 jaar later en toch leek het alsof de tijd had stilgestaan. Dezelfde grapjes, dezelfde gesprekken; het schijnt dat ik zelf nog hetzelfde stopwoordje gebruikte (wat erg!) en in dezelfde ‘Lisette-situaties’ beland.

Het was ook tijd voor reflectie. Hij bedankte me omdat ik hem ooit koppelde aan mijn beste vriendin en ze nog steeds gelukkig met elkaar en hun vier kinderen zijn. Hij zei ook dat ik hem ooit leerde om over zijn gevoelens te praten dat hij dat daardoor ook bij zijn ouders durfde te doen. Gek. In mijn herinnering vond ik het zo bijzonder dat ik met hem zo goed over gevoelens kon praten maar dat kwam dus daardoor…

Wat maakt nu dat zo’n vriendschap blijft? Of dat het gevoel erover nog hetzelfde is?

In ons geval denk ik dat het komt omdat we in elkaar zoveel herkennen. Niet zozeer dezelfde hobby’s en interesses maar allebei zovéél… ik weet nog dat hij – toen ik hem leerde kennen (hij was toen 19) – op school zat, Russisch leerde, gitaarles had, fietsen beschilderde, deed aan hardlopen en pentjak silat en tekende. Oh ja, en hij breide een trui voor mij tijdens zijn studie aan de hts…. Nog steeds leest hij minstens drie boeken tegelijk, werkt hij met hout, leert hij Zweeds, doet hij leuke dingen met alle kinderen en heeft hij een baan… verder zijn we allebei idealistisch, verlangend naar eenvoud, natuur, lachen om dezelfde dingen… Ik heb hem in de vreugde van het moment beloofd dat ik naast mijn werk, fotografie, sport, wandelen, schilderen en schrijven ook Deens ga leren…

Het mag natuurlijk niet weer 25 jaar duren voor we elkaar zien.

We hebben vrijdag in Amsterdam door de hortus en stromende regen gelopen, de slechtste selfie ooit gemaakt en zoveel plezier gehad. Klam, koud en vrolijk weer naar huis. Opgeladen en vol levenslust.