De wijsheid van het niet weten

De laatste maanden weet ik het even niet meer. Ik weet niet hoe ik een volgende stap maak, ik voel geen energie voor wat dan ook. Het boek De wijsheid van het niet weten laat gelukkig zien dat niet weten  een startpunt van groei kan zijn.

Ik voel dat er allerlei dingen in mij verschuiven, zonder dat ik weet waar die stukjes terecht komen. Ik besef ook dat ik dat helemaal niet kán weten. Het is ook net of die verschuivingen onontkoombaar zijn, omdat mijn ontwikkeling dit met zich meebrengt. Als ik me goed herinner is dit vaker gebeurd en kwam het altijd weer goed. Alleen… ik ben zo vreselijk ongeduldig.

Nu ontstaat er gelukkig na alle verwarring iets in mij iets dat ik nieuwsgierigheid noem: ik ben benieuwd waar ik uitkom. In de tussentijd bekijk ik de wereld enigszins verwonderd. Ik wandel weer regelmatig, met mijn hoofd in de wind. Ik denk veel na over bewegen, duurzaam leven, hobby’s, wie er belangrijk zijn in mijn leven en wie niet. Is het nu echt tijd om vlees te schrappen? Hoe maak ik de sportschool draaglijk (want ik ontkom er niet aan dat ik er iets ‘moet’ om mijn lichaam gezond te houden), wanneer is de beste tijd om een weekje alleen weg te gaan (en wil ik het eigenlijk nog wel), zal ik nu echt nooit meer nieuwe kleren kopen omdat ik me beter voel met tweedehands? Antwoorden vind ik niet, het zijn flarden gedachten die komen en gaan.

Wat belangrijk is, verandert, wat ik geloofde verandert, wat ik niet geloofde verandert.

Ik heb net geleerd dat een avondje alleen een film kijken heel lekker kan zijn (in plaats van lezen) en ik besef dat ik nu echt stappen in de fotografie moet zetten als ik mezelf serieus wil nemen. En als coach ben ik beter dan ik dacht. Welke kant dat opgaat? Ik weet het niet. Ik weet alleen maar dat ik het niet weet. Wat ik kan doen en wat ik probeer is erin te berusten dat het pad zich weer zal ontvouwen. Tot dat moment leer ik niet weten als wijsheid te zien.

Zelf lezen: De wijsheid van het niet weten