De wijsheid van het niet weten

Volgens mij ontstaan veel boeken en blogs of artikelen doordat de schrijver zelf worstelt met datgene waar hij over schrijft. Soms zeggen ze dat ook gewoon – wat het geschrevene vaak veel oprechter maakt – en soms worstelen ze niet (meer), maar ligt dit achter hen en delen ze de ervaringen.

Ik merk zelf ook dat ik het beste kan schrijven over de dingen die me raken of waar ik zelf veel mee bezig ben op dat moment. Daardoor is er soms een overkill aan blogs en gebeurt er soms ook een tijdje niets. De productie loopt synchroon met mijn leven, kun je zeggen. Niet dat er niets gebeurt als ik niet schrijf voor anderen, maar soms zijn dingen te ingrijpend, te pijnlijk of te verwarrend om er direct de juiste woorden voor te vinden. Ik heb dan ook enige tijd niet geschreven. Pas nu lukt het om er woorden aan te geven.

Wat er aan de hand is, is dat ik het de laatste maanden even niet weet. Ik weet niet hoe ik een volgende stap maak, ik voel even geen energie voor wat dan ook. Ik las er ook een boek over: De wijsheid van het niet weten. Een boek dat laat zien dat niet weten ook een startpunt van groei kan zijn. Ik voel dat er allerlei dingen in mij verschuiven, zonder dat ik weet waar die stukjes terecht komen. Ik besef ook dat ik dat helemaal niet kán weten. Het is ook net of die verschuivingen onontkoombaar zijn, omdat mijn ontwikkeling dit met zich meebrengt. Als ik me goed herinner is dit vaker gebeurd en kwam het altijd weer goed. Alleen… ik ben zo vreselijk ongeduldig.

Nu ontstaat er gelukkig na alle verwarring iets in mij iets dat ik nieuwsgierigheid noem: ik ben benieuwd waar ik op uitkom. In de tussentijd bekijk ik de wereld enigszins verwonderd. Ik wandel weer regelmatig, met mijn hoofd in de wind. Ik denk veel na over bewegen, duurzaam leven, hobby’s, wie er belangrijk zijn in mijn leven en wie niet. Is het nu echt tijd om vlees te schrappen? Hoe maak ik de sportschool draaglijk (want ik ontkom er niet aan dat ik er iets ‘moet’ om mijn lichaam gezond te houden), wanneer is de beste tijd om een weekje alleen weg te gaan (en wil ik het eigenlijk nog wel), zal ik nu echt nooit meer nieuwe kleren kopen omdat ik me beter voel met tweedehands? Antwoorden vind ik nog niet, het zijn flarden gedachten die komen en gaan.

Wat belangrijk is, verandert, wat ik geloofde verandert, wat ik niet geloofde verandert.

Ik heb net geleerd dat een avondje alleen een film kijken heel lekker kan zijn (in plaats van lezen) en ik besef dat ik nu echt stappen in de fotografie moet zetten als ik mezelf serieus wil nemen. En als coach ben ik beter dan ik dacht. Welke kant dat opgaat? Ik weet het niet. Ik weet alleen maar dat ik het niet weet. Wat ik kan doen en wat ik probeer is erin te berusten dat het pad zich weer zal ontvouwen. Tot dat moment leer ik niet weten als wijsheid te zien.

Zelf lezen: De wijsheid van het niet weten