Bloemen plukken helpt

Ik schreef er al vaker over: bloemen plukken ‘helpt’. Ik weet niet waarom maar het is zo. Als je je eenzaam voelt, iemand mist of gewoon verdrietig bent dan helpt het om bloemen te plukken.

Ik heb dat ooit eens geleerd van iemand en ik merk steeds vaker dat het werkt. Komt het door de puurheid en schoonheid van bloemen? Het besef dat ‘iets’ er niet is en iets anders wel? Overigens: gewoon naar ze kijken helpt ook al natuurlijk.

Foto van Pieter Ten Hoopen (World Press Photo 2019). Een meisje plukt bloemen tijdens de 50 kilometer lange tocht van Tapanatepec naar Niltepec. Hij maakte deze en andere foto’s in oktober en november 2018, toen een migrantenkaravaan vanuit Honduras, Nicaragua, El Salvador en Guatemala op gang kwam richting de grens met de Verenigde Staten.

Hoe vind je je natuurlijke ritme?

In het boek Walden (1854) vertelt Henri David Thoreau hoe hij een eigen huisje in het bos bouwde en hoe eenvoudig dat eigenlijk is. Hoezeer een huis bouwen, een nest, een hol, eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn. Hij kaart aan hoe mensen die groot wonen verder van hun natuurlijke ritme afraken en zichzelf vastketenen, omdat ze ook meer moeten werken om dat allemaal te kunnen betalen…

Ik vind het verrassend dat zijn woorden al meer dan 150 jaar oud zijn en toch zo verrassend realistisch en modern. En hij heeft een punt. We ketenen onszelf vast met al onze spullen.

Ademhaling van de natuur

Het kan een waar avontuur zijn en verrassend prettig om eens een stapje de andere kant op te doen: terug naar waar wij horen,  zoals Sylvain Tesson beschrijft in zijn boek Zes maanden in de Siberische wouden. Hij woonde een tijdje in een Siberisch hutje aan een meer en schreef er een boek over. Minder scherp dan Thoreau in zijn Walden, maar enorm inspirerend omdat je als lezer meegevoerd wordt in zijn ritme, terwijl hij zich langzaam overgeeft aan de ademhaling van de natuur.

Naar je natuurlijke ritme

Wanneer we eropuit trekken, komen we eigenlijk thuis. Te midden van flora en fauna, geraakt door de elementen. Het natuurlijke ritme zit ook in ons eigen lichaam, maar vaak merken we dit niet meer op. Door in de natuur te zijn, worden we ons hier meer bewust van. We komen weer in het ritme van de dagen, de weken, de seizoenen. We deinen weer mee met de aardse getijden. Dagelijkse zaken worden – terwijl de wind met je haren speelt –  in een breder perspectief gezet en lijken minder belangrijk.

Subtiel maar noodzakelijk

In de natuur kun je dwalen naar waar je aandacht naartoe gaat, op een ander tempo dan ik in ieder geval gewend ben. In de natuur zijn prikkels van een ander niveau. Het zit meer in het subtiele, in de ontdekkingen, de uitzichten, de kleuren; schakeringen groen, bruin, maar ook rood, geel en blauw. Bomen warrig, statig, fier en soms gebroken. Kaalgevreten takken. Vlakten met diersporen. Hier en daar een boom met een ondiepe kuil eronder; een slaapplek. Tjilpende, krassende, fluitende vogels. Een onverstoorbaar grazende hooglander. Een nieuwsgierig hert. De grilligheid van het landschap is soms van een schoonheid die me ademloos maakt. Kortom; in de natuur kom ik tot rust en laad ik me op. Voor mij noodzakelijk om mijn leven te leiden.

Lees ook: Dwalen door de duinen, baden in het bos

Met fotograferen komt de rust

De rust in mijn foto’s ontstaat vaak door het fotograferen zelf. Meestal ga ik niet naar buiten met mijn toestel als ik voldoende rust neem of totaal ontspannen ben. Juist als ik moe ben of gestrest of verdrietig pak ik mijn camera en ga aan de slag. Ik word er rustig van en ga daardoor anders kijken. Dat kijken zie je terug.

Vorige week ontving ik een e-mail die zo hatelijk was, dat ik de natuur in ben gevlucht. Met de camera. Thuis alles achterlatend.

De vertrouwde paadjes lopen in een bos dat ik ken, al stampend en in innerlijke chaos. Tot ik bij een duinmeer aankwam, waar net het licht in weerspiegelde. En de bomen. En de wolken. Ik keek en bleef kijken. Ik was verdrietig en gelukkig.

Ik viel op mijn knieën om het beeld in de reflectie beter te vangen. Ik bestudeerde de schitteringen in het water. Ik speelde met de positie en de techniek.

Langzaam kwam de rust. Niet gemakkelijk deze keer, maar het fotograferen van de natuur hielp, als altijd.

Thuis werd er gekookt. Ik werd even ontzien. Dat gaf ook troost.

Later zei een vriendin: wat een mooie reeks foto’s was dat. Ik vertelde hoe ze tot stand waren gekomen en ze zei: daar moet je over schrijven.

Wanneer ik nu, een week later, naar de foto’s kijk dan zie ik geen boosheid, verdriet, of teleurstelling. Geen gekwetstheid of valse beschuldigingen. Ik zie de schoonheid van het leven.

Ik hoop dat anderen dit ook zien en dat die foto’s zo een troost zijn voor hen die dat nodig hebben. Een geruststelling, of zachtheid na een zware dag. Een kijk: dit is er ook. Dat de schoonheid helpend is.

Liefde geven aan die zekere persoon kan ik niet meer.

Maar de wereld mijn blik op haar schoonheid geven: dat zeker wel.

Dwalen door de duinen, baden in het bos

Bijna twintig jaar woonde ik aan de duinrand voordat ik niet alleen de schoonheid, maar ook de herstellende werking van de natuur ontdekte. Niet uit boekjes maar gewoon, door er te zijn. Ik kwam er tot rust, ging steeds meer details zien en voelde me steeds levenslustiger. Lees meer