Leren loslaten – en wat er dan kan gebeuren
Het verhaal dat hoort bij mijn ontwikkeling als ICM-fotograaf hangt van toevalligheden aan elkaar.
Of zo lijkt het.
In 2020 kreeg ik een burn-out. Wat ik toen meer dan ooit moest leren, was loslaten.
Sowieso omdat ik eerst niets kon en hulp moest accepteren,
maar ook in mijn hele leven.
Tijdens een workshop waarin ik experimenteerde met lange sluitertijden
deed ik mijn eerste ervaringen op met beweging in beeld.
Dat bleef hangen.
Tijdens de dagelijkse wandelingen die ik daarna maakte,
besloot ik mijn camera ook los te laten.
Ik begon dus te bewegen, zonder dat ik de naam ICM kende
of dat de manier van fotograferen me bijzonder aansprak.
Ik deed het gewoon – en leerde terwijl ik het deed.
Maandenlang deed ik dit, iedere dag,
als belangrijkste activiteit van de dag.
Ik ging de foto’s posten op Instagram.
Sommige mensen sprak dat aan, anderen minder of niet,
maar ik voelde alleen maar dat ik er hoe dan ook mee door moest gaan –
zeker omdat ik toen wilde doen wat ik zélf wilde.
Ook dat moest ik leren.
Na zo’n acht maanden kreeg ik een berichtje
van iemand die mijn foto’s wilde verkopen.
Eerst dacht ik dat dat een grapje was,
maar het was echt zo.
Een nieuw proces volgde:
afdrukmogelijkheden ontdekken,
mijn werk voor het eerst afdrukken
en inderdaad ook verkopen.
Weer wat later bood iemand me aan te exposeren
in haar winkel tijdens de Kunst10daagse.
Dat nam ik dankbaar aan.
En daar ontmoette ik iemand die vroeg
of ik ook workshops gaf.
Eh, nee.
Ook dat ben ik toen gaan opzetten.
Daarna volgde een styliste die wilde samenwerken,
en een foto die de cover van een boek mocht worden…
Dit jaar belde CameraNu om een video met mij te maken
(ook daarvan dacht ik eerst dat het een grapje was).
En gisteren deed ik daar mijn eerste lezing.
Als je dit zo allemaal op een rijtje zet,
dan is dat best een bijzonder verhaal.
Maar wat het me leerde, is dit:
je kunt dingen zo graag willen,
maar soms dienen de dingen in het leven zich aan
en hoef je ‘alleen maar’ ja te zeggen.
(Ook dat is een ontwikkeling op zich geweest trouwens.)
Ik voel me dankbaar dat dit allemaal is gebeurd –
hoe het ook verder zal gaan.
ICM heeft me veel gebracht.
Het heeft me inderdaad geleerd om los te laten.
Niet altijd, maar vaak wel.
En ja…
wat er dan allemaal kan gebeuren…
Lees ook:
ICM-fotografie: tussen techniek en expressie
