Vandaag kreeg ik een zin cadeau

Vandaag kreeg ik van iemand een zin opgestuurd. Het was een heel mooie zin. Echt zo mooi dat de tranen me in de ogen sprongen. Ik hou ‘m voor mezelf, want misschien wil ze hem nog weleens naar iemand sturen. In plaats daarvan schrijf ik hier de zin die ik vervolgens naar haar stuurde.

Toen de telefoon ging, stond ik in de keuken voor een pan spaghetti, lekker meefluitend met de ouverture van Rossini’s Diefachtige ekster, wat volgens mij de ideale muziek is om spaghetti bij te koken.* 

Maar wat ik wil zeggen gaat eigenlijk niet over zinnen, maar over wederzijdse verstandhouding. Zeg nou zelf: ben jij iemand die zomaar iemand een zin zou sturen, of blij zou zijn met het ontvangen ervan? Waarschijnlijk hou jij weer van andere dingen. De persoon in kwestie wist ook niet dat ik van zinnen ontvangen houd, maar ze voelde het aan. Dat is die klik die je met sommige mensen kunt hebben.

 

*De beginzin van De opwindvogelkronieken, Murakami.

 

Lees ook

Wanneer je het even niet weet… en wat er dan kan gebeuren

Angst is een vergrootglas

Communiceer vanuit je hart

In een hokje? Alsjeblieft niet!