Netwerkgesprek of afspraak? Ga samen naar buiten!

‘Vrijwillig’ naar buiten gaan kwam drie jaar geleden niet in mijn woordenboek voor. Liever zat ik binnen met een boek. Als ik afspraken met mensen maakte, was dat ergens in een café met een kop koffie.

Deze week heb ik maar liefst drie wandelafspraken: in de bossen bij Santpoort-Noord, in Heemskerk bij de Kruidberg en in Callantsoog bij het Zwanenwater.

Wat is er veranderd?

Uiteraard heb ik ervaren dat wandelen goed is voor mijn geest en lichaam. Ik ga dan ook vaak alleen naar buiten, om los te laten en op te laden. Al ben ik moe, chagrijnig of wat dan ook: na ongeveer een kwartier stevig doorlopen voel ik hoe mijn hoofd leger wordt en hoe zon, wind of regen, de bomen, planten en dieren en de grond onder mijn voeten mijn aandacht vragen. Even weg van het dagelijkse leven maakt dat ik anders tegen dingen aankijk en vaak zijn gevoelens minder heftig.

Ik geloof – en volgens mij zeggen wetenschappers hetzelfde – dat wandelen het natuurlijke tempo van de mens is. Zo kom je als het ware tot jezelf, in het ritme van de aarde. Ik in ieder geval wel.

En dan de geluiden. De geuren, de structuren, de kleuren. De frisheid, het ritselen, het kraken, het fluwelige of het barse, talloze kleuren groen, een oranje deken onder de beuken… Je zintuigen kunnen niet uitgezet worden in de natuur.

Woorden stromen gemakkelijker

Maar ook gesprekken blijken lekkerder te verlopen tijdens een wandeling. Gestaag voortstappend naast elkaar ontkom je aan het formele aan een tafeltje zitten en hoef je niet steeds naar elkaar te kijken. En het belangrijkste: wandelen geeft een plezierige cadans en een steeds veranderende omgeving als ritme voor de gesprekken. Gedachten en woorden stromen gemakkelijker. Terwijl ze wegwaaien met de wind spreek je ze ook vanzelfsprekender uit…

Al wandelend, soms tegen een duin op of door een greppel, dwalend tussen bomen of tijdens de ontmoeting met een hert, vloeien onderwerpen in elkaar over en kan het gebeuren dat je in de druppels op een blad of een spoor van een dier een vergelijking met je leven ziet. De natuur als metafoor. Zo liep ik met een verandermanager die me sporen liet zien van damherten en zagen we ineens de relatie met het gedrag van mensen in organisaties.

Na iedere wandeling ervaar ik weer dat ik dichter bij iemand ben gekomen. Ik kan me voorstellen dat het komt door de gezamenlijke ervaring. Al wandelend en pratend wijst de een de ander op het feit dat onder een beuk geen begroeiing is, of op een pad dat de dieren hebben gemaakt.

Een wandeling in plaats van een kop koffie drinken zorgt voor meer verbinding. En die koffie? Die kan natuurlijk altijd en smaakt na een stevige wandeling nog lekkerder!

Lees ook: Dwalen door de duinen, baden in het bos

BewarenBewaren