Netwerken; een soort blind date

Toen ik onlangs op zoek ging naar een baan, vroeg ik aan bekenden of ze iemand kenden die ik beslist zou moeten ontmoeten. De meesten wisten wel iemand en zo werden ‘koude’ contacten ineens warm.

Bovendien benader ik ook zelf regelmatig mensen die ik beter wil leren kennen. Zodoende heb ik de afgelopen weken al kennisgemaakt met Jack, Raymond, Gé, twee Petra’s en Inge.

Zo’n contact via via voelt speciaal, omdat iemand die je kent de ander heeft ‘uitgezocht’.

(Overigens: dit vraagt allerlei vaardigheden van de koppelaar als ‘aanvoelen’, ‘intuïtie gebruiken’, en dergelijke… ik hou ervan.)

Als het zo uitkomt, koppel ik zelf ook mensen van wie ik denk dat ze weleens een klik zouden kunnen hebben. Zo zijn een vriend en vriendin van mij al ruim twintig jaar getrouwd. Ook organiseerde ik eens een lunch voor vier blondines die het zakelijk direct goed met elkaar konden vinden. En volgende week gaan twee HR-professionals met elkaar koffiedrinken, omdat ik denk dat ze op dezelfde golflengte zitten. Spannend vind ik dat. Heb ik het ‘goed gevoeld’?

Gisteren kreeg ik een mail van een vriend. Hij stuurde die naar mij en een andere vriendin van hem, met de bedoeling ons aan elkaar voor te stellen.  Hij had het gevoel dat we het zakelijk en privé goed met elkaar zouden kunnen vinden. Zomaar een impuls, maar wel een die hij niet wilde negeren. En ik ook niet, want ik ken dat gevoel van hem.

De ontmoeting met Marjolein was vandaag. Het was een mooie middag, met veel overeenkomsten in karakter, interesse en werk. Natuurlijk ook verschillen, wat het extra boeiend maakte.

Samen koffiedrinken en een boswandeling met een ‘niet-meer-zo-wildvreemde’ en dan toch niet uitgepraat raken.

Wat een rijkdom is dat toch, een ander mens ontmoeten.

 

PS Door al dat netwerken ben ik ineens weer aan het ondernemen, maar dat is weer een ander verhaal. Genieten!

Lees ook: Dwalen door de duinen, baden in het bos

BewarenBewaren