Leven gaat om overgave

Er komt een moment – en daarna wel meerdere – dat je beseft dat je geen antwoorden hebt, hoe lang je er ook over nadenkt. Een moment dat je beseft dat wat er speelt groter is dan jij en ook buiten je invloedssfeer ligt. Het moment dat je je handen ervan af trekt en zegt ‘ik weet het niet meer’.

Om dat moment gaat het bij loslaten. Dan pas laat je het leven zich ontvouwen. Dat betekent niet dat je niets meer doet, maar dat je op andere signalen gaat letten dan je denken je ingeeft. Je vóelt ja of nee. Je ‘weet’ dat dingen niet kloppen. Je krijgt mensen op je pad die je inzichten geven of de weg wijzen. Die waren er altijd al, maar nu zie je pas de waarde ervan.

Overgave is je losmaken van ‘hoe het hoort’. Losmaken van je omgeving, van je eigen gedachten. Je gaat leven vanuit je hart. Vanaf dat moment gaat liefde je de weg wijzen. Je herkent liefde als vreugde, een diep gevoel in je hart.

Overgave lijkt voordat je het kunt iets verschrikkelijks. Het woord klinkt als een nederlaag. Maar dat is het niet. Overgave betekent wel dat je de strijd opgeeft. Vechten opgeeft. En liefde de kans geeft om de weg te wijzen. Dit is de ware uitdaging die maakt dat we kunnen groeien.

Worsteling en strijd horen erbij, maar alleen omdat we daardoor kunnen ontdekken hoe we ons ervan kunnen bevrijden. Dát is het pad wat we hebben te bewandelen. Dat lukt niet ineens. Het blijft iets waar we ons steeds opnieuw mee moeten verhouden. Maar als we dat gaan zien, wordt de weg bewandelen steeds lichter.