Wat ik leerde over licht (en andere zaken)

Deze week ging ik met Jolanda, die fotograaf is, de duinen in. Allebei namen we onze camera mee, in het vooruitzicht om foto’s te kunnen maken zonder dat het vervelend is voor anderen. We kennen allebei namelijk het gevoel dat je niet echt ontspannen kunt fotograferen als je met mensen wandelt die niet de behoefte hebben om foto’s te maken. 

We waren dus samen en toch apart aan het kijken en genieten. Het was midden op de dag en de zon scheen. We wezen elkaar op mooie dingen en fotografeerden ook elkaar. Op een gegeven moment zei ze: kijk, het licht verandert. En ze wees op een paard dat ineens een soort glans op zijn lichaam had, een zachter licht dat er even daarvoor niet was. En dat licht was ineens overal. 

Het is niet dat ik niet wist dat licht in fotografie belangrijk is. Natuurlijk wist ik dat. En ik wist ook dat je beter vroeger of later op de dag kunt fotograferen als de zon schijnt. En toch… nu zág ik het. Met dat licht werd de wereld een beetje magisch… 

De dagen daarna zag ik het licht steeds weer. Een glans op een gezicht, een bloemblaadje dat lichter was dan de andere, schaduwen in het struikgewas… en mijn blik op de werkelijkheid veranderde daardoor.

Ook van anderen in mijn omgeving heb ik de laatste weken dingen geleerd die me echt verder helpen. Zoals de opmerking dat je zelf kunt kiezen wat je in een vriendschap stopt en dat de ander in vrijheid mag bepalen wat hij of zij teruggeeft. Of de opmerking dat minimaal 51% van de energie in jezelf over jezelf moet gaan…

Het zijn opmerkingen die zijn blijven hangen in mijn hoofd en mijn lijf. Mooi daarvan vind ik vooral dat ik het leer ‘in het echt’ en niet uit een boek. Misschien is het de stem erbij, of de emotie, of de lichaamstaal… maar dat wat ik leer is met een beeld op mijn netvlies en met een stem in mijn oren in mij gesetteld. 

De man tegenover me die vertelt dat hij zijn vrienden brieven schrijft om zijn genegenheid te tonen. En daarbij uitlegt dat dat zíjn manier is om de ander te laten weten hoe hij zich voelt. En de hese stem van een coach die in kleermakerszit uitlegt wat die 51% betekent, terwijl hij zijn hand op zijn hart legt… om nooit te vergeten.

En zo is er ook dat paard met het licht dat op zijn rug schijnt met de stem van Jolanda daarbij die haast verrukt uitroept: kijk, het licht verandert… 

BewarenBewaren