Suppen bij zonsondergang

In een hokje? Alsjeblieft niet!

Waar hoor ik bij? Wie ben ik? Waarom besta ik? Vragen die ik mezelf – net als vele anderen – jarenlang stelde.

In mijn puberteit las ik boeken over de evolutietheorie. Later volgden boeken over boeddhisme, sjamanisme, taoïsme, religie, geschiedenis, psychologie, het brein… Fijne boeken waardoor ik me liet inspireren, balancerend tussen wetenschap en spiritualiteit. En steeds ging het gevoel van opwinding weer voorbij. Niet dat ik de onderwerpen afwees, integendeel. In veel boeken herkende ik wel iets van mezelf of iets waar ik iets mee kon, waar ik wat van leerde… Maar er kwam geen thema waar ik mezelf geheel in herkende. Dat voelde soms verwarrend en alleen. Blijkbaar wilde ik ergens bijhoren.

Geen hokje

Hetzelfde ervaar ik tegenwoordig met alle labels op internet die voorbijkomen. Ik zie mensen die zeggen: ik ben hooggevoelig. Ik ben introvert. Ik ben hoogintelligent. Ik ben… Ja, sommige van deze termen herken ik, maar om ze op mezelf te plakken? Het lijkt wel of al die etiketjes hoe langer hoe meer betekenislozer worden. Wat uiteindelijk zijn we allemaal – met al onze etiketjes – in essentie hetzelfde. We zijn allemaal ons’zelf’.

En wat is dan dat zelf? De laatste tijd lees ik steeds meer over dat het zelf niet vaststaat. En dat herken ik wel. Sterker; ik ben soms ernstig met mezelf in tegenspraak. Ik hou van bonsaibomen en ik vind dat je leven niet mag beknotten. Ik sport en eet chips. Ik heb structuur nodig maar niet als ik schrijf of op een andere manier creatief bezig ben. Ik ben gevoelig maar niet in alles… kortom: wie ben ik, hoe definieer ik mezelf?

Dwalen

Eigenlijk maak me het steeds minder uit waar ik bij hoor of wat mij ‘mij’ maakt – wat niet wil zeggen dat ik niet werk aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Iedere dag opnieuw kan ik groeien in relaties met anderen en in die met mezelf. Maar ik word vooral blij van wat er buiten mezelf is. Wat ik doe is mezelf uitdagen iedere dag op weer nieuwsgierig te zijn. Zonder dat ik mezelf met alles wat ik boeiend vind voorgoed hoef te verbinden. Mijn passie omvat het leven in alle aspecten. Sterker: het plezier verdwijnt als ik me teveel moet vastleggen. Laat mij maar dwalen, zwerven, mijn neus achterna gaan… Vervuld en altijd in relatie met anderen… Eigenlijk ben ik gewoon ‘onderdeel van het leven’…

Nu ik voel dat niets vaststaat en dat het leven een reis is, nu ik zie dat ik zelf een grote tegenstelling ben en dat mijn fijnste eigenschap waar ik energie van krijg nieuwsgierigheid is, word ik luchtiger, kom ik steeds dichterbij spelen. Ik hoef niet in een hokje, wat een verademing is dat!

BewarenBewaren