Hoe kom je tot rust?

De laatste dagen ontmoet ik achter elkaar mensen die ofwel vinden dat het werk hen overspoelt ofwel er helemaal geen energie van krijgen. Ze zijn opgejaagd, wat dwangmatig zoekend. En als je ernaar vraagt weten ze ‘heus wel’ dat ze wat rustiger aan zouden moeten doen.
Lees meer

Dwalen door de duinen, baden in het bos

Bijna twintig jaar woonde ik aan de duinrand voordat ik niet alleen de schoonheid, maar ook de herstellende werking van de natuur ontdekte. Niet uit boekjes maar gewoon, door er te zijn. Ik kwam er tot rust, ging steeds meer details zien en voelde me steeds levenslustiger. Lees meer

Waarom je afscheid moet nemen van roze olifanten (ofwel: waar wil je wel aan denken?)

‘Denk niet aan een roze olifant.’ Een zinnetje dat aantoont dat je níet moet focussen op wat je níet wilt. Want wat gebeurt er? Je denkt er juist wel aan.

De achterliggende boodschap? Om te bereiken wat je wilt, is het belangrijk om daarop te focussen.

Einde aan de vrijheid?

Focus, ik vond het onzin. Voor iemand als ik (ahum) die het liefst een beetje dwaalt door het leven, graag mag schrijven en schilderen en slecht kan kiezen, klonk focus als een strak stramien: een einde aan vrijheid. Mijn geest echter, dwaalde alle kanten op. En dan niet alleen naar dingen die ergens toe leidden (al kwamen er best goede ideeën voorbij), maar vooral ook naar dingen die zouden kunnen gebeuren of die niet zo belangrijk waren. Laat ik het zo zeggen: ik had een behoorlijke kudde roze olifanten om voor te zorgen.

Altijd iets dat aandacht nodig heeft

Die roze olifanten leidden me af van wat ik wilde – schrijven, schilderen en natuurlijk werk en gezin. Dus in plaats van vrijheid leverde die kudde ook frustratie op. Wat moest ik met al die olifanten? Nu ik dit opschrijf, denk ik aan een volkstuintje dat ik zo’n 14 jaar geleden had. Ik dacht toen: als ik een volkstuin neem, heb ik een stukje grond met een huisje waar ik mijn boek kan schrijven. Toen ik dat besloot, was ik even vergeten dat mijn kinderen meegingen naar de tuin, want die konden op 1- en 4-jarige leeftijd niet thuisblijven.

En daarnaast had ik met 250 vierkante meter alleen maar tijd voor tuinieren. Niet voor schrijven. Ik dacht daar wel iets minder aan roze olifanten, maar nu zat ik weer met veel onkruid en met koeienmest dat door de grond gespit moest worden. Uiteindelijk moest ik het tuintje aan een ander gunnen.

Lijstjes en schema’s

Na jaren ploeteren kwam ik erachter ik toch wat focus gebruiken kon. Dus ik bedacht kortetermijndoelen en ik maakte lijstjes en schema’s. Het werkte een beetje, maar vaak kwamen de olifanten toch weer terug. Er gebeurde eenvoudigweg altijd wel iets dat mijn aandacht afleidde.

Afscheid van de kudde

Wat er echt nodig was om weg te raken bij de olifanten, was om met mezelf in contact te komen. Niet bij mijn gedachten, maar bij mijn gevoel. Luisteren naar mijn lichaam, mijn intuïtie.

Een belangrijk inzicht hielp me hierbij.  Eenenvijftig procent van je energie (of meer) moet over jezelf gaan. Ik merkte dat mijn aandacht en energie vooral bij die olifanten was. Of ze wel genoeg te eten hadden, of ze ruzie hadden, of het hek verd moest worden. Ik moest terug naar mezelf. Ging die eenenvijftig procent over mijn energie of over de olifanten? Door dat steeds even te scannen lukte dat beter.

Wat is er allemaal?

Wat ook hielp bij al die roze olifanten: leg alles wat er nu speelt (in je hoofd) even naast elkaar. Op briefjes. Dit is er. En dat is er ook en dat ook. En als je ze allemaal hebt opgeschreven, wat heeft er dan nu aandacht nodig? Dat is vrijwel nooit een olifant. Vaak wel iets dat over jezelf, je doel en je dierbaren gaat.

Dus bij mijn gevoel blijven én een focus hebben op de dingen die echt belangrijk zijn, dat helpt mij om goed in mijn vel te zitten. De kudde is verdwenen. Heel soms zie ik in de verte weleens een kleine, roze olifant. Ik zwaai even naar hem en dan trompettert hij. Hij weet dat hij het zelf moet uitzoeken.

Lees ook: Dansen in de regen, Dwalen door de duinen, dwalen in het bos, Opengaan in een ontmoeting, De beste stuurlui durven aan het roer te staan (over zeilen)

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Jezelf uitspreken: niet durven, tóch doen

Jezelf uitspreken in vertrouwen heeft te maken met geloven dat je er mag zijn. Het vertrouwen dat je mening ertoe doet. Voor veel mensen is dat lastig. 

Toch is jezelf uitspreken enorm bevrijdend en maakt het je achteraf lichter en vreugdevoller dan daarvoor. Maar hoe doe je het als je het niet durft?

Mijn antwoord is: toch doen. Iedere dag op, in iedere situatie, hoe onbeduidend ook. Dus als je merkt dat je aarzelt: zeg het toch. Als je merkt dat je bang bent… doe het toch. 

Ik verzeker je: de lichtheid die je voelt na jezelf uitspreken, al sta je te trillen op je benen als je het eenmaal doet, is met geen pen te beschrijven. (Ja, ik spreek uit ervaring…)

Het lastige van beslissingen rond wel of niet je mond opendoen is dat het kan voelen dat het beter is om het niet te doen. Ook je gedachten werken daaraan mee. Je hoofd zal allerlei dingen zeggen om je te weerhouden. Hoe lastig te begrijpen ook: die dingen zijn niet waar. Het zijn gedachten die je ervan behoeden iets te doen wat je spannend vindt omdat je je liever niet nerveus voelt. Maar dat betekent niet dat dat de goede beslissing is. (Overigens geldt dit voor veel dingen die je onbewust spannend vindt, niet alleen uitspreken. Lees mijn blog over zeilen maar eens…)

Ik zeg niet dat je direct op een podium moet staan. Ik zeg: kleine stapjes.

Het vraagt van je dat je jezelf toestaat om plek in te nemen. Iedereen heeft net zoveel recht om hier te zijn als een ander. En allemaal hebben we een stem waarmee we ons kenbaar kunnen maken. En die hebben we niet voor niets. 

BewarenBewaren

Wat ik leerde over licht (en andere zaken)

Deze week ging ik met Jolanda, die fotograaf is, de duinen in. Allebei namen we onze camera mee, in het vooruitzicht om foto’s te kunnen maken zonder dat het vervelend is voor anderen. We kennen allebei namelijk het gevoel dat je niet echt ontspannen kunt fotograferen als je met mensen wandelt die niet de behoefte hebben om foto’s te maken. 

We waren dus samen en toch apart aan het kijken en genieten. Het was midden op de dag en de zon scheen. We wezen elkaar op mooie dingen en fotografeerden ook elkaar. Op een gegeven moment zei ze: kijk, het licht verandert. En ze wees op een paard dat ineens een soort glans op zijn lichaam had, een zachter licht dat er even daarvoor niet was. En dat licht was ineens overal. 

Het is niet dat ik niet wist dat licht in fotografie belangrijk is. Natuurlijk wist ik dat. En ik wist ook dat je beter vroeger of later op de dag kunt fotograferen als de zon schijnt. En toch… nu zág ik het. Met dat licht werd de wereld een beetje magisch… 

De dagen daarna zag ik het licht steeds weer. Een glans op een gezicht, een bloemblaadje dat lichter was dan de andere, schaduwen in het struikgewas… en mijn blik op de werkelijkheid veranderde daardoor.

Ook van anderen in mijn omgeving heb ik de laatste weken dingen geleerd die me echt verder helpen. Zoals de opmerking dat je zelf kunt kiezen wat je in een vriendschap stopt en dat de ander in vrijheid mag bepalen wat hij of zij teruggeeft. Of de opmerking dat minimaal 51% van de energie in jezelf over jezelf moet gaan…

Het zijn opmerkingen die zijn blijven hangen in mijn hoofd en mijn lijf. Mooi daarvan vind ik vooral dat ik het leer ‘in het echt’ en niet uit een boek. Misschien is het de stem erbij, of de emotie, of de lichaamstaal… maar dat wat ik leer is met een beeld op mijn netvlies en met een stem in mijn oren in mij gesetteld. 

De man tegenover me die vertelt dat hij zijn vrienden brieven schrijft om zijn genegenheid te tonen. En daarbij uitlegt dat dat zíjn manier is om de ander te laten weten hoe hij zich voelt. En de hese stem van een coach die in kleermakerszit uitlegt wat die 51% betekent, terwijl hij zijn hand op zijn hart legt… om nooit te vergeten.

En zo is er ook dat paard met het licht dat op zijn rug schijnt met de stem van Jolanda daarbij die haast verrukt uitroept: kijk, het licht verandert… 

BewarenBewaren

Een kleurrijke ziel is dorstlessend

Een kleurrijke ziel is dorstlessend.

Deze woorden sprak iemand ooit na onze ontmoeting. Ze zitten voor altijd in mij verankerd. Want ze kloppen.

Denk maar eens aan een gesprek met iemand met een uitgesproken, genuanceerde blik op de wereld, waardoor je je weer enthousiast voelt, nieuwsgierig. Onderweg naar huis zingt de ontmoeting nog in je na en je gaat weer fris aan het werk. Aangestoken door de passie van de ander.

Sommige mensen roepen dat soort gevoelens in je op. Meestal gaat het om mensen die echt geloven in wat ze doen. Ik ben gek op zulke mensen. Ze zijn vaak authentiek. Ze zijn vol leven. Mij geeft dat een gevoel van vertrouwen en bezieling. Met hen wil ik me verbinden…

Eigenheid = boeiend

Wat mij raakt is als iemand uitgesproken eigen keuzes maakt en daar gelukkig mee is. Het levert een oneindig palet op dat iemand boeiend en in ieder geval duidelijk herkenbaar maakt.

Ik vind het interessant als een ondernemer of organisatie erin slaagt om die eigenheid te laten doorklinken in de communicatie en op die manier zorgt voor verbinding met klanten. Ze trekken dan ook als vanzelf de mensen aan die bij hen passen.

Hoe doe je dat? Daar kan ik je van alles over vertellen.

Eerst is het nodig om erachter te komen welke woorden vertellen wat jou of de organisatie waar je werkt uniek maakt. Dat kun je zelf doen, maar mijn ervaring is dat je je eigenheid nooit helemaal zelf kunt zien. Daarvoor is die voor jezelf ‘te gewoon’.

Je hebt een ander nodig om de essentie te vangen.

Als die eenmaal duidelijk is, is de stap naar communicatie vrij eenvoudig.

Nieuwsgierig? Mooi, daar hou ik van.

Bel of mail me gerust om even uit te wisselen.

BewarenBewaren

Heb je haast? Trap op de rem

‘Als je het gevoel hebt dat je haast hebt, moet je vertragen.’

Een zin met deze strekking las ik ooit in een boek van Paulo Coelho. Om welke reden dan ook, bleef deze zin hangen in mijn hoofd.

Ik luisterde er ook naar, vooral wanneer ik ergens dreigde te laat te komen en het gaspedaal dieper intrapte. Op dat moment kwam de zin weer binnen en vertraagde ik. Die paar minuten die het uit zou maken woog niet op tegen het risico.

Brieven schrijven in plaats van whatsappen

De laatste tijd vertraag ik steeds meer. Ik ben iemand die alles al jarenlang in razend tempo doet en dat begint me steeds minder te bevallen. Ik weet niet of het komt door het spreekwoordelijke ouder worden, maar ik merk hoe vertragen mijn blijheid ten goede komt.

Wandelen in plaats van met de auto gaan. Brieven schrijven in plaats van whatsappen. Niet op social media gaan maar een stukje schrijven. Heeft het te maken met de dingen met aandacht doen? Ik denk dat ik er niet ver vandaan zit met deze analyse.

Naast werk en zaken die ‘moeten’ hebben we allemaal ontspanning nodig. Vele kiezen bijvoorbeeld sport of een avondje uit om dat te bereiken. Heerlijke tijdsbestedingen die zorgen voor e energie. Wat ik bedoel met vertragen is energie vergaren van binnenuit. Door meer tijd nemen voor activiteiten kom ik tot rust en voel ik me sterk en stabiel.

BewarenBewaren