Als het vuurtje ‘slechts’ een waakvlam is

Al een maand ben ik behoorlijk chagrijnig. Vraag me niet waarom. Ik heb me er suf over gepiekerd, maar ik kom er niet achter. Er gaat namelijk veel goed. Mijn werk loopt zelfs fantastisch en thuis is er volop harmonie.

Een paar dingen zijn iets minder fijn, maar al met al lijkt dat me geen reden om weken achter elkaar niet echt vrolijk de dag door te komen. Mijn vuur vanbinnen is een bescheiden waakvlam. Ik wil dat ik van alles wil… maar dat is er even niet.

Iemand zei me dat ik mezelf moet toestaan om het even niet te weten. Gewoon doorgaan en accepteren dat dit het is… soms gaat het gewoon een tijdje niet zo geweldig of voel je je minder blij. Het verleden leert dat dat altijd weer over is gegaan. Dus, was het advies: berust erin en wees een beetje lief voor jezelf.

Volgens mij zit in dat laatste de crux: berust erin. Of andere termen: laat los, accepteer, noem maar op…

terwijl dat wat ik doe krampachtig vasthouden is

O ja, loslaten. Laatst schreef iemand dat dit een lastig proces is en dat het beter ‘losmaken’ kan heten. Nu ik dit opschrijf weet ik dat het waar is. Er is niets aan de hand. Het is wat het is…

Een positief ingestelde vriendin wees me erop dat er na chaos meestal weer een transformatie volgt (o ja, dat is ook zo). En ineens herinnerde ik me weer een blogje dat ik schreef over dat het bekende principe voor baby’s en kinderen ‘oei ik groei’ ook geldt voor volwassenen. Een dat ik ánderen in dit verhaal hierin goede tips gegeven heb. Ik zie nu dat die tips makkelijker gezegd dan gedaan zijn. Loslaten is voor veel mensen – en voor mij- het moeilijkst. Maar ook essentieel.

Nu ik besef wat ik te doen heb, helpt dat al. Ik weet het even niet, maar dat hoeft ook even niet… Ik zorg dit weekend voor een stapel boeken en selecteer wat films. Wandelingetje maken en verder gewoon ontspannen, rusten en berusten. Lisette bruist even niet en ook dat is goed…