Als het pad zichtbaar is, is het niet jouw weg

Als het gaat om doelen in je leven stellen, heb je aan de ene kant mensen die grote korte- en langetermijndoelen stellen. Talloze boeken zijn er over je leven efficiënter maken of doelgerichter; over hoe je er alles uit kunt halen. Aan de andere kant zijn er mensen die het allemaal wel zien. Die het niet veel uitmaakt of en wat ze dan precies bereiken.

Soms levend in het nu, soms ook niet.

Ik zit hier ergens tussenin. Ik vind het fijn om een doel te hebben, maar de weg ernaartoe plavei ik niet bij voorbaat en ook laat ik me graag verrassen door de dingen die op mijn pad komen. Graag zelfs. In de loop van de tijd kan een doel dus ook veranderen en dat is prima. Waarom krachtig vasthouden aan iets dat je niet meer wilt?

Ik las in het boek De weg van rust van Jeff Foster:

Als je pad zichtbaar is, is het niet jouw weg.

Ik geloof dat dat waar is. Wie weet wat er morgen gebeurt? Een doel is in dat opzicht eigenlijk een soort kompas. Als een ontdekkingsreiziger op pad. Maar ik moet de eerste ontdekkingsreiziger nog ontmoeten zonder ontberingen onderweg. Gelukkig dat we dat allemaal niet weten, want wie weet of je er dan nog aan zou beginnen?

Aan de andere kant: mensen die ontdekkingsreiziger dúrven zijn, ontmoeten niet alleen de uitdagingen, maar ook nieuwe werelden en andere mensen.

Op weg gaan naar een doel, via jouw weg die onbekend is, is een spannende beslissing, maar ook een die je vuur laat ontbranden. Waar ga jij naartoe?